تبلیغات
اسكو - مطالب پزشكی و سلامت
 
شهر فرهنگیان
اسكو
صفحه نخست         تماس با مدیر         پست الکترونیک        RSS         ATOM
 
 
چهارشنبه 9 مرداد 1392 :: نویسنده : اسکویی

آب و هوای گرم ممکن است عوارض خطرناکی در بدن از جمله گرمازدگی را بوجود آورد. با رعایت نکات زیر می‌توانید ‌از گرمازدگی پیشگیری کنید.

*مقدار زیادی مایعات بنوشید

در آب و هوای گرم بدن بیشتر از حد عادی عرق می‌کند و به این ترتیب آب بدن از دست می‌رود.در یک روز معمول یک فرد 58 کیلوگرمی باید هشت لیوان آب لیوان متوسط  بنوشد.به عنوان یک قاعده کلی به ازای هر کیلوگرم وزن بدن هر روز باید 30 میلی‌لیتر آب نوشید.

مصرف مایعات در آب و هوای گرم باید افزایش یابد؛ اگر نمی‌توانید مقدار زیادی آب بنوشید یک نوشابه  غیرالکلی بدون گاز مثلا آب میوه جانشین مناسبی است.الکل دفع آب از بدن را تشدید می‌کند؛ بنابراین نوشیدن مشروبات الکلی در آب و هوای گرم ممکن است کم‌ابی بدن را تشدید کند.

 *رژیم غذایی خود را تغییر دهید

از غذاهای سنگین و داغ اجتناب کنید.قرص‌‌های نمک برا ی جایگزینی املاحی که از را عرق از دست می‌رود موجودند. اما اغلب غذاها بیش از حد کفایت دارای نمک هستند؛بنابراین به طور معمول نیازی به استفاده از این قرص‌ها نیست.

*خود را از آفتاب دور نگه دارید

بهترین کار در یک روز سوزان ماندن در سایه است.اگر می‌خواهید حمام آفتاب بگیرید و برنزه شوید سعی کنید که مدت آن هرچه کوتاهتر باشد و از کرم ضدافتابی که فاکتور محافظت در برابر آفناب(SPF) آن دست کم 15 باشد استفاده کنید.اگر احساس ناخوشی و ضعف به شما دست داد فورا از مقابل نور مستقیم خورشید دور شوید.نور خورشید بین ساعت 11 صبح تا 3 بعدازظهر بیشترین خطر را دارد.

* در مورد ورزش منطقی عمل کنید

در ساعات بسیار گرم روز از ورزش شدید خودداری کنید. در عوض پیش از طلوع آفتاب یا پس از غروب آن به دویدن نرم بپردازید.

کارهایتان را با آهستگی انجام دهید و خودتان را با سرعت زندگی در زیر آفتاب تند تطبیق دهید.
اگر احساس نفس‌تنگی یا تپش قلب می‌کنید کارتان را متوقف کنید و سعی کنید بدنتان را را مثلا با گرفتن دوش آب سرد خنک کنید. اگر چشمهایتان سیاهی می‌رود یا دارید بیحال می‌شوید استراحت کنید.

*بدنتان را خنک نگاه دارید

لباس‌های سبک و گشاد مثلا از جنس کتان بپوشید تا عرقتان به راحتی تبخیر شود.لباسهای تیره و سنگین گرما را جذب می‌کنند، اما به یاد داشته باشید که برخی پارچه‌های نازک حفاظ کافی در برابر اشعه ماوراءبنفش خورشید ایجاد نمی‌کنند.

همچنین استفاده از کلاه‌‌های لبه‌دار ترجیحا منفذدار  ایده‌ خوبی است.
از عینک آفتابی برای محافظت از چشمانتان استفاده کنید.

*به تهویه خانه‌تان توجه کنید

در طول شب و روز پنجره‌ خانه را باز نگه دارید و از هواکش استفاده کنید.این امر به خصوص در شب که بدن گرمایش را از دست مِی‌دهد ‌اهمیت دارد.

* از سفرهای غیرضروری پرهیز کنید

از رفتن به جاهایی که سایبان ندارد و تهویه آن خوب نیست حتی المقدور خودداری کنید.
به خصوص ماشین‌های پارک‌شده در زیر آفتاب جاهای نامناسبی هستند.اگر می‌توانید در محیطی که دارای تهویه است باقی بمانید.اگر  چاره‌ای جز سفر در هوای گرم ندارید همراه خود یک بطری آب داشته باشید.

*از افراد آسیب‌پذیر مراقبت مخصوص کنید

افرادی که بیش از همه به گرمای هوا و نور تند آفتاب حساسند  شامل بچه‌های زیر چهارسال و افراد بالای 65 سال که بدنشان با سرعت بسیار کمتری با تغییر درجه حرارت تطبیق می‌کند، افراد چاق  که بدنشان حرارت را در خود نگه می‌دارد و بیماران هستند.

نوزادان به خصوص به گرمای محیط حساسند زیرا غدد عرق هنوز در آنها به طور کامل شد نکرده است.
بنابراین هیچگاه در هوای گرم نوزادان را در پتو نپیچید  یا لباس‌های سنگین به انها نپوشانید؛ در عین حال مطمئن مراقب باشید که در معرض نور مستقیم خورشید هم نباشند.

سلامت > آموزش  - همشهری آنلاین





نوع مطلب : مطالب خواندنی و جالب، پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


یکشنبه 22 مرداد 1391 :: نویسنده : اسکویی

در زیر به 15 نشانه جسمی که می‌تواند نشاندهنده مشکلی پنهان در زیر پوست بدنتان باشد، اشاره می‌کنیم.

تورم پاها

کفش‌هایتان برایتان تنگ می‌شود؟ خیلی مشکلات، مثل رگ به رگ شدن، آسیب دیدگی و عفونت ممکن است باعث باد کردن پاها و قوزک پا شود. بارداری، چاقی و برخی داروها نیز موجب احتباس آب در اندام‌‌های تحتانی بدن شوند.

برخی بیماری‌ها نیز همینطور هستند. خیلی از آنهایی که به نارسایی قلبی مبتلا هستند نیز بخاطر عملکرد ضعیف قلب در پمپاژ خون دچار احتباس آب می‌شوند. ورم کردن ران‌ها، پاها و قوزک پا یکی از نشانه‌های متداول این مشکل است.

خستگی چشم‌ها

ورم کردن و سیاه شدن زیر چشم معمولاً یکی از متداول‌ترین نشانه‌های کم‌خوابی است اما اگر به اندازه‌ کافی می‌خوابید و بااینحال این مشکل را دارید، بد نیست نگاهی به رژیم‌غذاییتان بیندازید.

ورم کردن و پف کردن چشم با ایجاد اب در پوست نازک و شُل زیر پلک پایین چشم ایجاد می‌شود. خیلی چیزها—از آلرژی گفته تا گریه—می‌تواند موجب جمع شدن آب و مایعات در آن ناحیه شود اما یکی از اصلی‌ترین متهمان این مشکل خوردن نمک زیاد است. غذاهای پُر سدیم احتباس آب را در طول بدن زیاد کرده و ناحیه حساس زیر چشم نیز از این قضیه مستثنی نیست.

خشکی پوست

هر کسی هر از گاه دچار خشکی پوست می‌شود. این مشکل معمولاً مسئله‌ای جزئی است که در هوای زمستانی یا دوش‌های آب داغ ایجاد می‌شود اما در برخی موارد می‌تواند نشانه کم‌آبی بدن یا مشکلات جدی سلامتی باشد. مثلاً کم‌کاری تیروئید و دیابت هر دو و همچنین کمبود برخی موادمغذی که در اثر رژیم‌غذایی ضعیف یا اختلالات غذایی ایجاد می‌شود، می‌توانند رطوبت را از پوست شما بگیرند.

تصلب شراین که هم باریک شدن رگ‌های خونی است که منجر به بیماری قلبی می‌شود می‌تواند بر پوست نیز اثر بگذارد—مخصوصاً در ناحیه پاها، ران‌ها و ساق پا. اگر رگ‌های خونی باریک که خون را اندام‌های تحتانی بدن می‌رساند بسته شوند، پوست از اکسیژن محروم شده و تکه‌هایی خشکی روی آن ایجاد می‌شود.

موی بدن

رشد موها در جاهایی از بدن که دوست ندارید باعث آزار است اما می‌تواند نشانه یک مشکل جدی‌تر هم باشد.

سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS)، یکی از دلایل افزایش رشد مو در زنان می‌تواند موجب ناباروری و قاعدگی نامنظم یا فقدان قاعدگی شود. بیش از 70% از زنان مبتلا به این بیماری دچار رشد بیش‌ازاندازه مو هستند که معمولاً روی صورت، سینه‌ها، شکم، کمر، دست‌ها و پاها نمودار می‌شود.

چین و چروک

بااینکه ایجاد چین و چروک روی پوست غیرقابل اجتناب است، اما می‌تواند نشانه پوکی استخوان نیز باشد.

تحقیقات جدید رابطه بین چین و چروک و سلامت استخوان‌ها را در زنان پیش از یائسگی مشخص کرده‌اند.

هرچه میزان چین و چروک‌ها بیشتر باشد، احتمال پایین بودن تراکم استخوان‌ها بیشتر است. اکثر چین و چروک‌ها درنتیجه بالا رفتن سن ایجاد می‌شود اما قرار گرفتن زیاد در معرض دود سیگار یا نور خورشید می‌تواند این فرایند را تسریع کند.

ریزش مو

بارداری، استرس، بیماری، داروها و تغییرات هورمونی همه با ریزش مو در ارتباط هستند.

به ویژه در میان خانم‌ها، خشک و نازک شدن موها می‌تواند نشانه کم‌فعال یا بیش‌فعال بودن غده تیروئید باشد. یک ازمایش خون ساده می‌تواند مشص کند که بدنتان به میزان کافی هورمون تیروئید تولید می‌کند یا خیر.

قرمز شدن صورت

ممکن است صورتتان سرخ شود اما دلیل آن خجالت نیست. قرمز شدن صورت با زخم‌های به شکل جوش علائم متداول بیماری روزاسه است که یک بیماری مزمن پوستی می‌باشد.

بااینکه دلیل اصلی آن نامشخص است اما افراد مبتلا به روزاسه صورتشان به خاطر بزرگ شدن رگ‌های خونی، سرخ‌رنگ می‌شود. به مرور زمان، جوش و برآمدگی‌هایی روی پوستشان ایجاد می‌شود و بینی‌شان پیازی می‌شود.

ترک‌خوردگی لب‌ها

لب‌های شما حرف‌های زیادی درمورد سلامتی شما دارد. خشکی و ترک‌خوردگی بیش از اندازه لب‌ها می‌تواند واکنش به دارو، یک خطر شغلی یا علامت یک آلرژی، عفونت یا مشکلی دیگر باشد. ترک‌خوردگی در گوشه‌های لب می‌تواند نشانه سندرم شوگرن باشد که یک اختلال مخصوص سیستم ایمنی بدن است. شوگرن موجب خشکی چشم‌ها و دهان و همچنین درد مفصلی و خشکی پوست می‌شود. 

بوی بد دهان

خراب بودن دندان‌ها و لثه‌ها همیشه دلیل بوی بد دهان نیست و می‌تواند نشانه مشکلاتی از قلب یا استخوان‌ها باشد.

در سال 2010، محققان اسکاتلندی گزارش دادند که شستشوی دندان‌ها خطر بیماری قلبی را کاهش می‌دهد. در مقایسه با افرادیکه دو بار در روز دندان‌هایشان را مسواک می‌زنند، آنها که کمتر از این میزان مسواک می‌زنند تا 70% بیشتر در معرض ابتلا به بیماری قلبی یا مرگ به موجب آن قرار دارند. از دست دادن دندان‌ها می‌تواند نشانه پوکی استخوان باشد. از بین رفتن و افتادن دندان‌ها به این معنی است که تراکم استخوان فک دیگر قادر به نگهداری دندان‌ها نمی‌باشد.

بزرگی دست‌ها و پاها

ممکن است باعث نگرانی‌تان شود و البته حق هم دارید. بزرگ بودن غیرعادی  فک، پیشانی، دست و پا نشانه‌های قدیمی آکرومگالی است که یک اختلال هورمونی در بزرگسالان می‌باشد که در آن غده هیپوفیز بیش از اندازه هورمون رشد ترشح می‌کند.

این اختلال به خاطر نادر بودن و به این دلیل که تغییر در استخوان‌ها و بافت نرم به تدریج صورت می‌گیرد معمولاً تشخیص داده نمی‌شود.

لکه‌های تیره روی پوست

یک تکه تیرگی روی پشت گردن شاید خیلی مسئله جدی به نظر نرسد اما در واقعیت بیماری است که در آن پوست تیره‌تر و ضخیم‌تر می‌شود.

افرادیکه دچار مقاومت انسولین، دیابت، بیماری چاقی و در موارد نادر سرطان  هستند دچار این لکه‌های تیره می‌شوند. این لکه‌ها بااینکه نمی‌تواند نشانه قطعی دیابت باشد اما باعث خواهد شد آزمایشات بیشتری انجام دهید. 

جوش‌ پروانه‌ای

جوش یک پرچم قرمز و نشانه اخطار است و بدن شما از طریق آن نشان می‌دهد که چیزی درست پیش نمی‌رود.

البته جوش‌ها انواع مختلفی دارند اما یکی از آنها خیلی مشخص است. این نوع جوش روی هر دو گونه به شکل پروانه ایجاد می‌شود و ظاهر شبیه به آفتاب‌سوختگی دارد.

این نوع جوش نشانه بیماری لوپوس است که یک اختلال سیستم ایمنی بدن می‌باشد که بر روی پوست، مفاصل، خون و کلیه‌ها اثر می‌گذارد.

ایجاد حفره روی ناخن

اگر بخاطر زشت و به هم ریخته بودن ناخن‌هایتان از رفتن پیش مانیکوریست اجتناب می‌کنید، شاید لازم باشد سری به دکتر بزنید. ناخن‌هایی که حفره‌دار شده‌اند، از شکل افتاده‌اند یا رنگ آنها تغییر کرده یا ناخن‌هایی که ضخیم شده یا از گوشت جدا شده‌اند می‌توانند نشانه یک مشکل باشند.
تغییر در وضعیت ناخن‌ها در افراد مبتلا به پسوریازیس که یک بیماری مزمن پوستی است، آرتروز پسوریازیس، یک بیماری مفصلی وابسته به آن و آلوپسی آره‌آتا یک نوع ریزش موی تکه‌ای، بسیار زیاد است.

حفره‌دار شدن ناخن در افراد مبتلا به سندرم ریتر که یک نوع ورم مفاصل است و نارسایی رنگدانه‌ای که یک بیماری ژنتیکی پوستی است نیز دیده می‌شود.

خال

گاهی‌اوقات خال‌ها بی‌ضرر هستند. خال‌هایی هم وجود دارد که می‌تواند نشانه سرطان پوست باشند. اما چه نوع خال‌هایی؟

خال‌هایی که رشدی نامتقارن و مرزی نامنظم دارند، رنگشان تغییر می‌کند، قطری بزرگتر از 6 میلی‌متر دارند یا در حال تغییر یا بزرگ شدن هستند، خطرناک محسوب می‌شوند. در ملانوما، مرگبارترین نوع سرطان پوست، یک یا چند مورد از این نشانه‌ها دیده می‌شود. درصورت مشاهده هرگوه تغییر بر روی پوستتان باید حتماً به پزشک مراجعه کنید.

زردی چشم‌ها

چشم‌ها دریچه بدن هستند مخصوصاً سفیدی چشم‌ها و اگر این سفیدی به زردی بزند می‌تواند نشانه مشکل باشد.
زردی چشم‌ها در افراد بزرگسال نشانه بیماری کبدی مثل هپاتیت یا سیروز می‌باشد. همچنین می‌تواند به این معنی باشد که مجرایی که صفرا را از کبد عبور می‌دهد، مسدود شده است. در صورت مشاهده باید برای آزمایشات بیشتر نزد پزشک بروید.





نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها : بیماری، سلامتی بدن، تشخیص بیماری از ظاهر،
لینک های مرتبط : آزادنگار،


دوشنبه 30 فروردین 1389 :: نویسنده : اسکویی
هر روز صبح زود برای رفتن سر کار از خواب بیدار می شوید. به جای خوردن صبحانه، یک فنجان چای می خورید. هنگام ناهار، فشار کاری به سرتان هجوم می آورد، و به محض اینکه کمی وقت آزاد پیدا می کنید، فوراً به کافه تریای نزدیک شرکت رفته و غذایی سفارش می دهید. وقتی به خانه برمی گردید، غذایی که مناسب سه نفر است برای خودتان تدارک می دهید و پس از صرف آن جلوی تلویزیون رفته و وقتتان را می گذرانید تا روزتان تمام شود.
این شیوه ی زندگی برای خیلی از ما آشنا است. اما باید بدانید که این برنامه ی روزانه پُر از عادات بدی است که باعث چاقی می شود. فرقی نمی کند که رژیم غذایی کم-چربی یا کم-کربوهیدرات داشته باشید، اگر گذران روزتان مثل نمونه ای است که در بالا ذکر شد، دلیل چاق شدنتان دیگر کاملاً واضح است.
حال ممکن است بپرسید منظور از این عادات چاق کننده چیست. پس با دقت بخوانید...

پُروری
خیلی از ما عادت به خوردن غذاهای پرحجم داریم و فکر می کنیم که اگر یک یا دو وعده غذایی را جا انداخته ایم، می توانید در وعده ی بعدی جبران کنیم. امروزه زیاده روی و پرخوری یکی از مهمترین دلایل چاق شدن است.
هرچه بدن مجبور به هضم حجم بیشتری غذا در یک زمان شود، مقدار بیشتری از آن را به عنوان چربی در بدن ذخیره می کند. چون بدن هرچه را قادر به هضم آن نباشد، یا آن را دفع میکند و یا به صورت چربی در بدن انباشته می کند. این روزها برای جلوگیری از این مسئله، توصیه می کنند که روزانه در 5 تا 6 وعده ی غذایی کوچک غذا بخورید.

گرسنگی کشیدن
بعد از پُرخوری معمولاً گرسنگی می آید. اگر آخرین وعده ی غذایی شما ساعت 6 بعد از ظهر است، بدنتان 14 ساعت مجبور به تحمل گرسنگی می شود تا وعده ی بعدی برسد. و اگر شما از خوردن صبحانه هم صرف نظر کنید، این گرسنگی کشیدن به 18 ساعت می رسد.
حال ممکن است بپرسید که چرا گرسنگی کشیدن بد است؟ فرض کنید جایی زندانی هستید، و فقط وقتی غذا می خورید که نگهبان زندان به یاد شما بیفتد. وقتی غذا میگیرید با آن چه می کنید؟ تا میتوانید از آن غذا ذخیره می کنید تا اگر باز نگهبان شما را فراموش کرد آذوقه داشته باشید. بدن شما هم همین کار را می کند، وقتی دیر به دیر غذا بخورید، بدن بیشتر آن را به صورت چربی ذخیره می کند.

اگر ندانید چه می خورید
کاری که اکثر مردم هیچوقت انجام نمی دهند، حساب کردن کالری ها و چربی های مصرفی روزانه شان است و غذا خوردن در رستوران ها و کافه تریاها بیشتر باعث این مسئله می شود.
اگر روزانه بیش از مقدار توصیه شده کالری مصرف کنید، باعث می شود که بدن کالری های اضافی را به صورت چربی ذخیره کند. برای فردی متوسط و فعال مصرف روزانه 2000 کالری کافی است، و چربی باید %20 کالری های مصرفی روزانه را تشکیل دهد.

شکر و کربوهیدرات های ساده
شکر باعث بالا رفتن قند خون بدن تولید انسولین که سوخت و ساز بدن را برهم میزند می شود. با گذشت زمان، کسی که مقدار زیادی شیرینیجات استفاده می کند، مقدار بیشتری از آن به صورت چربی در بدنش ذخیره می شود. چیزهای شیرین معمولاً کالری بالایی هم دارند. آنهایی که عادت به مصرف زیاد سودا دارند، اگر وزنشان اضافه شد نباید شکایتی داشته باشند.
عادت بد دیگری که بین مردم شایع است استفاده زیاد از کربوهیدرات های ساده است. نان سفید، کلوچه و شیرینی همه باعث چاق شدن می شود. به جای کربوهیدرات های ساده بهتر است که از کربوهیدرات های پیچیده مثل نان جو، پاستا و برنج استفاده کنید.

نخوردن صبحانه
تحقیقات ثابت کرده است که صبحانه متابولیسم و سوخت و ساز بدن را بالا می بردو 8 ساعت اول روز چربی سوزی می کند. نخوردن صبحانه و حذف آن از برنامه ی غذایی روزانه باعث کند کردن متابولیسم بدن می شود.

تند غذا خوردن
وقتی غذا تند و با سرعت خورده شود، بدن ارضا نخواهد شد و مغز فرمان نخواهد داد که میزان کافی غذا مصرف شده است. متاسفانه این ارتباط بین مغز و بدن 20 دقیقه طول می کشد.
افرادی که سریع غذا می خورند، معمولاً مقدار بیشتری غذا مصرف می کنند چون به مغز فرصت نمی دهند که به بدن برساند که میزان کافی غذا استفاده شده است. به این دلیل توصیه می شود که غذا را آرام بخورید.

ننوشیدن میزان کافی آب
متابولیسم بدن برای سوزاندن چربی به آب نیاز دارد، به همین دلیل مصرف کم آب باعث چاقی می شود. توصیه می شود که روزانه حداقل 8 لیوان آب بنوشید.

بیش از حد سالم غذا خوردن
البته خوردن غذاهای سالم مثل سبزیجات و غذاهای کم چربی خوب است، اما خیلی سالم غذا خوردن عادت بدی به حساب می آید. چون وقتی فرد به این شیوه عادت کند روزی خسته خواهد شد و از شور و شوق آن خواهد افتاد و به سمت غذاهای دیگر هجوم خواهد برد که باعث چاقی می شود.

لاغر شوید
گاهی اوقات کم کردن وزن با خوردن غذاهای صحیح ایجاد نمی شود، بلکه با انجام کارهای صحیح انجام می شود. با رعایت این نکات خواهید دید که خیلی زود وزنتان کاهش پیدا می کند .
 

 
 



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


سه شنبه 3 فروردین 1389 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- احساس تشنگی شدید، افزاش اشتها، و ادرار زیاد وجود دارد.
- پوست، لب‌ها و دهان بسیار خشک هستند.
- ضعف یا خستگی وجود دارد.

- تشنگی نشانهٔ چیست؟
تشنگی علامت خطری برای کم شدن مایعات بدن است. این کاهش مایعات می‌تواند ناشی از عرق کردن زیاد، استفراغ، اسهال، تب، گرگرفتگی، آفتاب سوختگی یا رژیم غذائی باشد.حتی چند ساعت نشستن در کابین خشک هواپیما نیم‌لیتر یا بیشتر آب بدن را از طریق تبخیر و تنفس کم می‌کند. داروهای مدر و استروئید هم می‌توانند بدن را کم آب کنند.
با کم شدن مایعات، بدن آب بزاق را می‌گیرد و احساس خشکی دهان به‌وجود می‌آورد. اگر در این مرحله کمبود آب را جیران نکنید، احساس خستگی، ضعف، و سردرد شروع می‌شود. با شدیدتر شدن کم‌آبی بدن سرگیجه و علائم دیگر هم پدیدار می‌شوند.
خشکی دهان به معنی نیاز به آشامیدن است. اما زنگ خطر تشنگی همیشه به صدا در نمی‌آید. اگر در حال کوه‌پیمائی در یک روز آفتابی باشید، ممکن است پیش از آنکه احساس تشنگی کنید مقدار زیادی آب بدنتان از دست رفته باشد.
نوع دیگری تشنگی به‌‌صورت تشنگی مداوم بدون توجه به مقدار آشامیدن همراه با اشتهای زیاد و دفع فراوان ادرار ممکن است نشانهٔ بیماری قند بزرگسالان باشد.
این بیماری قند شایع‌ترین نوع آن است و بعد از ۴۰ سالگی شروع می‌شود. مقدار بسیار زیادی قند در بدن جمع شده است و بدن با کشیدن مایعات درون سلول‌ها سعی در رقیق کردن خون دارد.

- درمان تشنگی
پیش از تشنگی آب بنوشید. همیشه به احساس تشنگی متکی نباشید، مخصوصاً در سنین بالا، چون بالا رفتن سن احساس تشنگی را ضعیف می‌کند. خوردن نیم فنجان آب در هر ساعت کم‌آبی خفیف بدن را کنترل می‌کند. اگر زیاد عرق می‌کنید یا هوا گرم یا خشک است، به آب بیشتری نیاز دارید. بسیاری از پزشکان نوشیدن هشت لیوان آب را در روز توصیه می‌کنند.
ادرار را بی‌درنگ کنید. برای جلوگیری از بی‌آب شدن باید آنقدر آب بخورید تا ادرار به جای زرد بی‌رنگ شود. بی‌رنگ شدن ادرار نشان می‌دهد که آب کافی به بدنتان رسیده است.
همیشه آب بخورید. برای اینکه خوردن آب را فراموش نکنید، از چشمانتان کمک بگیرید. مثلاً یک بطری پرآب را در وسط یخچال بگذارید. روی میز کار و داخل اتومبیلتان هم آب ببرید.
با ورزش آب بخورید. در هنگام ورزش بدن ممکن است قبل از احساس تشنگی تا ۲ لیتر آب از دست داده باشد. برای جبران آن، هر ۱۵ دقیق نیم فنجان آب بنوشید و اگر احساس ضعف و خستگی می‌کنید، ورزش را متوقف کرده و لیوانی آب بنوشید.
آب معدنی بنوشید. وقتی به‌مدت بیش از دو ساعت ورزش شدید می‌کنید، علاوه بر آب مقدار زیاد کانی‌های بدن هم از دست می‌رود. این کانی‌ها، یاالکترولیت‌ها، انتقال پیام‌های عصبی را به ماهیچه‌ها تسهیل می‌کنند. در این حالت خوردن آب تنها کافی نیست و بهتر است آب معدنی خورده شود. آب معدنی حاوی نمک‌هائی برای نگاه‌داشتن آب دیدن الکترولیت‌هائی مثل پتاسیم، و نیز گلوکوز است که انرژی‌زاست. (اگر دچار بیماری قند هستید، فشار خون بالا دارید، یا داروی مدر می‌خورید، در مورد نوشیدن آب معدنی از پزشک سئوال کنید)
داروهایتان را کنترل کنید. اگر دچار تشنگی می‌شوید، داروهایتان را به پزشک نشان دهید. شاید علت تشنگی خوردن داروهای مدر یا استروئید باشد که با کم کردن مقدار مصرف آن تشنگی برطرف می‌شود.
آزمایش خون کنید. بیماری قند چیزی نیست که خودتان تشخیص دهید. اگر مقدار قند خونتان بالاست، باید با کمک پزشک آن را کنترل کنید. برای این کار برنامه‌ای شامل رژیم غذائی و ورزش لازم است.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


جمعه 28 اسفند 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- ترک‌های لب تبدیل به چاک‌های بزرگ و شقاق شده است.

- ترک خوردن لب نشانهٔ چیست؟
اگر لب‌های ترک‌خوردهٔ شما زبان می‌داشتند، درخواست دو چیز می‌کردند: رطوبت و چیزی که رطوبت را نگاه دارد. اما لب‌ها چه‌گونه رطوبت خود را از دست می‌دهند؟ اگر شما هم عادت شایع زبان زدن به لب‌ها را دارید، شرایط مناسب برای ترک‌خوردن لب‌ها را فراهم کرده‌اید.
در هوای خشک، مثل اتاق دارای دستگاه حرارت مرکزی، رطوبت لب‌ها تبخیر می‌شود و شما به طور ناخودآگاه خشکی لب‌ها را احساس کرده و با زبان آنها را مرطوب می‌کنید. وقتی این رطوبت هم تبخیر شود، باز هم رطوبت بیشتری از لب‌ها خارج می‌شود. آفتاب سوختگی لب‌ها نیز شما را وادار به مرطوب کردن آنها کرده و بالاخره ترک خوردن آنها را به‌دنبال دارد.
از علل شایع دیگر واکنش آلرژیائی به رنگ ماتیک است.
برخی افراد عمدتاً در گوشه‌های لب دچار ترک‌خوردگی می‌شوند که احتمالاً به‌خاطر شکل لب‌هایشان است. اگر در حالت استراحت صورت گوشه‌های لب‌ها پائین می‌افتند، بزاق دهان در آنجا جمع شده و باعث ترک خوردن آنها می‌گردد.

- درمان ترک خوردن لب
ترک خوردن لب‌ها آنها را تحریک‌پذیر و ناخوشایند می‌کند. اما همیشه راهی برای درمان آنها وجود دارد.
آب نمک بزنید. درمان نهائی ترک خوردن لب کمپرس کردن روزانهٔ آنها با آب نمک سرد است. یک قاشق مرباخوری نمک را در نیم لیتر اب حل کنید. حوله‌ای را در آن خیسانده و چند دقیقه روی لب‌ها بگذارید. این کار را به مدت یک هفته هنگام رفتن به رختخواب انجام دهید.
رطوبت را حبس کنید. بلافاصله بعد از کمپرس کردن لب‌ها لایه‌ای ضخیم‌ نرم‌کنندهٔ لب، مثل وازلین یا لانولین روی لب بزنید تا رطوبت را در آن حفظ کند.
کورتیزون بزنید. اگر یک هفته کمپرس آب نمک و وازلین ترک لب‌ها را درمان نکرد، می‌توانید پماد هیدروکورتیزون یک درصد هم به آن اضافه کنید. پماد را زیر نرم‌کننده بزنید. این کار را دو هفته تکرار کنید.
زبان نزنید. خیس کردن لب‌ها با زبان کاری غیر ارادی مثل پلک زدن است.اما خودداری از آن اولین قدم در درماند ترک لب است. باید متوجه باشید که زبان زدن لب‌ها اولین عامل ترک‌خوردن آنهاست.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


سه شنبه 25 اسفند 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- همواره پوست دست و یا پا ترک خورده است.
- بیماری وجود دارد و پوست پا ترک می‌خورد.
- ناحیهٔ ترک خورده گرم یا ناسور است، متورم یا قرمز شده، یا چرک یا مایع تراوش می‌کند.
پوست ناحیهٔ پائین پا مانند فلس ماهی شده است.
- درمان ترک خوردن پوست بعد از سه هفته مؤثر واقع نشده است.

- ترک خوردن پوست نشانهٔ چیست؟
بعضی افراد با دست‌هایشان همه کار می‌کنند: باغبانی، نازک‌کاری، تعمیر اتومبیل، آشپزی، و نظافت. اما دست‌هایشان را با مواد از بین برندهٔ رطوبت مثل خاک، حلال‌ها، و صابون پاک می‌کنند و پوستشان خیلی زود ترک می‌خورد.
پوست ترک خورده مانند بستر یک رود خشک است و علت هر دو هم بی‌‌‌آبی است. ترک خوردن پوست با از بین رفتن آب سطح بدن شروع شده و لایه‌هائی از سلول‌های خشک شده به‌جای می‌ماند.
پوست بی‌آب مانند ناخن شکننده است، و مانند آن به سادگی خم نمی‌شود و ترک بر می‌دارد.
رطوبت کم علت اصلی خشکی پوست است. همانطور که بیابان گردها می‌دانند، هوای خشک رطوبت پوست را می‌گیرد. اما گرم کردن زیاد خانه در هر جائی هوای درون خانه را مانند بیابان کرده و رطوبت پوست را از بین می‌برد. این دلیل عمدهٔ ترک خوردن پوست در زمستان است.
رطوبت پوست در برخورد با مواد محرک مثل شوینده‌ها، عطرها، خوشبوکننده‌ها، الکل، و پاک‌کننده‌های لاک ناخن از بین می‌رود. می‌توان از تماس با این مواد خشک‌کنندهٔ خانگی اجتناب کرد، ولی برخی افراد هر روز با رطوبت‌گیری‌هائی مثل رنگ‌ها، حلال‌ها و دیگر مواد شیمیائی کار می‌کنند.
برخی ناراحتی‌ها، مثل پسوریاز، اکزما، و برخی واکنش‌های آلرژیائی، باعث ضخیم شدن، خشک شدن و ترک خوردن پوست می‌شوند. پینه‌های ضخیم و خشک هم زیاد چاک می‌خورند.

- درمان ترک خوردن پوست
دست و پاها محل‌های شابع ترک خوردن پوست هستند. اما ترک پوست در همه جا، مخصوصاً در پوست ظریف ساق، ساعد و گونه‌ها هم ممکن است دیده شود. ترک پوست را در هر جا باشد، با درمان درست می‌توان از بین برد.
مرطوب کننده بزنید. با استفاده از کرم‌های مرطوب‌کننده رطوبت را در ناحیهٔ ترک خورده حبس کنید. فراموش نکنید که شستن باید کوتاه مدت - کمتر از پنج دقیقه در روز - باشد چون تماس بیش از حد با آب چربی پوست را برداشته و آن را خشک‌تر می‌کند. در صورت لزوم پزشک مرطوب کنندهٔ قوی‌‌تری را تجویز می‌کند.
چندین بار پوست ترک خورده در آب ولرم نرم کنید. ولی مرطوب‌کننده به آن نزنید. وقتی پوست نرم شد، فوراً روی آن را با ماده‌ای روغنی مثل وازلین بپوشانید.
ملایم بشوئید. هنگام شستشو از آب داغ دوری کرده و از صابون چرب استفاده کنید. زدن محلول نگاهدارندهٔ رطوبت بر پوست هم مفید است.
دستکش بپوشید. اگر پوست شما مستعد ترک خوردن است، هنگام کار با آب و صابون یا مواد شیمیائی دستکش لاستیکی بپوشید.
اوره بزنید. کرم‌ها و محلول‌های حاوی اوره یا اسیدهای آلفا هیدروکسی برای رفع خشکی پوست مناسبند. استفاده از اینها ترک‌های پوستی را برطرف کرده و از ترک خوردن بیشتر جلوگیری می‌کند.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 19 اسفند 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- زخم تبخال همراه با تب، تورم غدد لنفاوی، یا علائم آنفلونزا باشد.
- سالی چهار بار یا بیشتر گرفتار تبخال می‌شوید.
- درد زخم تبخال خوردن را مشکل یا کار عادی روزانه را مختل کرده است.

- تبخال نشانهٔ چیست؟
تبخال زخم خوش‌خیمی به‌نظر می‌رسد که مشکلی ایجاد نمی‌کند و احتمالاً فکر می‌کنید زخم بی‌ضرری است که زود از بین می‌رود.
البته این زخم زود خوب می‌شود، اما چندان هم بی‌ضرر نیست. آنچه را که تبخال می‌نامیم یک عفونت شدید ویروسی است که حدود یک سوم افراد را گرفتار کرده است.
تبخال معمولاً در اثر ویروس هرپس سیملکس نوع I به‌وجود می‌آید. نوع II این ویروس بیشتر دستگاه تناسلی را گرفتار می‌کند. یک بار که ویروس را گرفتید، برای تمام عمر دچار ضایعات تبخالی می‌شوید که در همان نقطه بروز می‌کند.
تعداد عوامل محیطی و فیزیولوژیائی می‌توانند باعث عود تبخال شوند، مثل غذاهای ادویه‌دار، نور خورشید، چرخهٔ قاعدگی، روزهای بارانی، تنش روانی و تب.
عفونت‌های تبخالی بسیار شایع است و ابتلا به آن از طریق تماس با فردی که دارای ضایعات فعال تبخالی است صورت می‌گیرد. حدود ۴۰ درصد افرادی که دچار تبخال لب می‌شوند ویروس‌های گرفتار کنندهٔ دستگاه تناسلی را نیز در خود دارند. و حدود ۶۰ درصد ویروس‌های تبخال دستگاه تناسلی از نوع I هستند، که در دهان شایع است.
برخلاف زخم‌های دهان، که قسمت‌‌های نرم درون دهان را گرفتار می‌کنند، تبخال تقریباً همیشه در اطراف لب ظاهر می‌شود. و گرچه کمتر در دهان دیده می‌شود، اما می‌‌تواند قسمت‌های غیر متحرک بدن، مثل لثه‌ها، سقف دهان و گاهی سوراخ بینی، انگشتان و حتی پلک را گرفتار کند.
تبخالی که برای بار اول ظاهر می‌شود دردناک است و احتمالاً دچار تب و احساس آنفلونزا می‌کنید. در ضایعات بعدی ۳۶ تا ۴۸ ساعت قبل از ظهور زخم فقط کمی سوزش و درد احساس خواهید کرد. معمولاً در طی یک هفته چند دانهٔ گرد قرمز پر از چرک به‌شکل یک خوشه تشکیل شده و به یک زخم بزرگ سوزش‌دار تبدیل می‌شوند که پاره شده و رویه‌ای زرد رنگ می‌سازد و سپس بدون به‌جای گذاردن اثری از بین می‌رود.
بعد از اولین تبخال، ضایعات بعدی هر چند ماه یک بار خودبه‌خود یا به عللی مثل تنش روانی، خستگی، بیماری یا سرما روی می‌دهد. هیچ راهی برای پیش‌بینی زمان یا تعداد دفعات ظهور ضایعات وجود ندارد و در هر فرد فرق می‌کند.

- درمان تبخال
آن را دست نزنید. زخم تبخال بسیار مسری است. پس، به هیچ‌وجه آن را دستکاری نکنید. حوله، مسواک، لیوان، و سایر وسائل شخصی خود را جدا کنید.
چون تبخال خیلی زود به غشاهای مخاطی دیگر سرایت می‌کند، از دست زدن به زخم و مالیدن چشم، بینی و دستگاه تناسلی خودداری کنید. اگر به چشمانتان سرایت کند، بسیار خطرناک می‌شود (و به‌ندرت ایجاد کوری می‌کند). ویروس از طریق دست به زخم‌های باز بدن مثل بریدگی‌های پوست نیز سرایت می‌کند.
رویهٔ زخم را نکنید. حتی بعد از اینکه رویه بر روی ضایعات تشکیل شد، ویروس‌ها هنوز قابل انتقال به فرد دیگر یا ناحیه‌ای دیگر از بدن هستند. پس تا یک یا دو هفته از هر گونه تماس با زخم‌ جلوگیری کنید.
پماد اسیل‌ویروس استفاده کنید. فقط از داروی اسیل‌ویروس برای تمام گونه‌های ویروس هرپس، چه در دهان و چه در دستگاه تناسلی، استفاده می‌شود. با شروع تبخال پماد را روی آن بمالید.
اسیل‌ویروس از زیاد شدن ویروس‌ها و اگر زود از آن استفاده کنید از تشکیل زخم جلوگیری می‌کند. اگر یک یا دو دانهٔ کوچک هم ظاهر شود، ظرف چند روز از بین می‌رود. بدون دارو، زخم ممکن است تا دو هفته طول بکشد. این دارو لااقل درد را تا ۲۴ ساعت آرام می‌کند.
آن را بی‌حس کنید. پمادهای بی‌حس کنندهٔ بدون نسخه حاوی بنزوکائین را می‌‌توان مستقیماً روی تبخال مالید تا درد آن را کمتر کند، ولی التیام آن را تسریع نمی‌کند.
برنامهٔ غذائی خود را کنترل کنید. غذاهای پرادویه یا اسیدی زخم تبخال را بسیار دردناک می‌کنند. پس در خوردن گوجه‌فرنگی، فلفل، یا مرکبات افراط نکنید.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


یکشنبه 16 اسفند 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- اخیراً شروع به خوردن داروی تازه‌ای کرده‌اید (حتی اگر قبلاً این دارو را بدون ناراحتی مصرف کرده‌اید).
- اگر سنتان بالاست یا دیابت دارید و ناگهان تاول‌هائی بر روی پا و قوزکتان پیدا شده‌‌اند.
- تاول‌ها بعد از یکی دو روز شروع به بهبود نمی‌کنند یا چرکی، قرمز، داغ یا دردناک می‌شوند.
- تاول‌هائی با قطر برزرگ‌تر از پنج‌ سانتی‌متر پیدا شده‌اند.
- تاول‌های دردناکی به دور دهان ظاهر شده‌اند.
- علت پیدایش تاول‌ها را نمی‌‌دانید.

- پیدایش تاول نشانهٔ چیست؟
یک روز را در معرض آفتاب به‌سر می‌برید، شاید با پوتین‌های تازه پیاده‌روی کرده‌اید یا درختی را تبر انداخته‌اید؛ و حالا دست یا پایتان تاول زده است.
چیزهائی مثل کفش سفت یا تبر زدن ممکن است باعث تاول‌های مالشی شوند. آفتاب سوختگی همراه با تاول نیز اگر به‌مدت زیاد در معرص آفتاب قرار بگیرید، اجتناب‌ناپذیر است.
علت بیشتر تاول‌ها معلوم است، گرچه بعضی موارد آن نامشخص است. مثلاً واکنش به داروهائی مثل برخی آنتی‌بیوتیک‌ها، مدرها، و مسکن‌ها ممکن است به‌صورت پیدایش تاول در هر جای بدن باشد.
عفونت‌های زیادی نیز باعث ایجاد تاول می‌شوند، از عفونت پای ورزشکار و تبخال گرفته تا زوتا (آبله مرغان بزرگسالان).
بالاخره، تماس نزدیک با موادی که به آن حساسیت دارید، مثلاً پیچک سمی، می‌تواند باعث پیدایش تاول‌های خارش‌دار شود.
علت تاول هر‌چه باشد، همهٔ آنها مثل هم هستند. تاول جدا شدن لایهء روئی پوست از لایهٔ زیرین آن است و جمع شدن مایع در بین این دو لایه ایجاد یک کیسهٔ پر از آب می‌کند.

- درمان تاول
درمان تاول بستگی زیاد به فراوانی و علت آن دارد. در اینجا نکاتی دربارهٔ درمان آنها گفته می‌‌شود.
تاول را دستکاری نکنید. دستکاری نکردن تاول‌های سالم بهترین کار است. با نترکاندن تاول پوست زیر آن در محیط مناسبی بهبود می‌یابد و وجود مایعات بدن بر روی آن برایش بهتر است.
اگر در اثر پیاده‌روی تاول بزرگی پیدا شده است، استثنائاً باید آن را تخلیه کرد. پزشک این کار را با کشیدن مایع آن به‌وسیلهٔ یک سرنگ استریل انجام می‌دهد. اگر مجبورید خودتان این کار را انجام دهید، سوزنی را بر روی شعلهٔ آتش بگیرید یا با الکل آن را تمیز کنید. سپس آن را به آرامی در نوک تاول فرو کنید؛ مایع تاول را خارج کرده و آن را باندپیچی کنید. تمام پوست روی تاول را پاره نکنید. بهتر است که همیشه چند سوزن استریل در جعبهٔ کمک‌های اولیه داشته باشید.
پوست پاره شده را بر روی آن برگردانید. اگر چیزی پوست روی تاول را پاره کند، پوست را بر روی آن برگردانید تا از زخم آن محافظت کند. سپس کمی پماد ضدعفونی کننده بر روی آن مالیده و آن را با پارچه، نه با مواد نایلنی یا پلاستیکی، باندپیچی کنید. وسائل مخصوص باندپیچی تاول‌ها را می‌توانید از داروخانه‌ها و برخی فروشگاه‌های ورزشی تهیه کنید.
روی تاول فشار نیاورید. بهترین کار برای دور کردن فشار از روی تاول‌های پا گذاشتن بالشتک نمدی یا اسفنجی به دور آن است. ناحیهٔ تاول را باندپیچی کرده و برای جلوگیری از مالش آن کفش‌ها را عوض کنید. مراقب باشید که بالشتک را کمی دورتر از تاول بگذارید تا لبهٔ آن با تاول برخورد نکند.
مراقبت تاول‌های کوچک باشید. تاول‌های کوچک پاره شده را با چیزی غیر چسبناک، مثل گاز وازلین، بپوشانید و سپس آن را با گاز معمولی باندپیچی کنید.
علت تاول را بیابید. تاول‌های ناشی از داروها یا عفونت‌ها را به پزشک نشان دهید. (بهتر است هر تاولی را که ظرف یک هفته خوب نمی‌شود به پزشک نشان دهید.) درمان آن ممکن است تغییر دارو یا تجویز آنتی‌بیوتیک برای درمان عفونت باشد.




نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


پنجشنبه 13 اسفند 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- پف‌کردگی بیش از یک هفته طول بکشد.
- چشم قرمز یا دردناک شده باشد.

- پف‌کردگی چشم نشانهٔ چیست؟
صبح که از خواب بلند می‌شوید، احساس می‌کنید که بار بزرگی روی چشم‌هایتان سنگینی می‌کند. ممکن است چیز وحشتناکی به‌نظر آید، اما این فقط به علت جمع شدن مایعات بدن در ناحیهٔ چشم در طول شب است.
کلاً این پف‌کردگی چشم به کارهای روز قبل مربوط می‌شود: هنگام رفتن به رختخواب مایع زیادی خورده‌اید، شام پر نمکی خورده‌اید، تمام روز سرتان پائین بوده و باغچه را وجین می‌کردید، یا نیمه شب بی‌خواب شده بودید. بدترین پف‌کردگی‌های چشم چند ساعت پس از برخاستن و با جذب مجدد مایع از بین می‌رود.
پف‌کردگی ممکن است نیتجهٔ واکنش آلرژیائی - مثلاً در اثر خوردن توت‌فرنگی یا خوابیدن روی بالش پر - نیز باشد. تغییرات هورمونی در دوران قاعدگی هم می‌‌تواند پف‌کردگی چشم ایجاد کند.
ثابت‌ترین نوع پف‌کردگی ناشی از شل شدن پوست در اثر بالا رفتن سن است. پوست اطراف چشم نازک‌تر شده و کشسانی خود را از دست می‌دهد و چربی زیر آن باعث پف‌کردگی می‌شود.
کیسه‌ای شدن غیر از پف‌کردگی اطراف چشم ممکن است نشانهٔ یک گرفتاری تیروئید به‌نام بیماری گریوز یا ناراحتی کلیوی باشد.

- درمان پف‌کردگی چشم
ممکن است برای پوشاندن پف‌کردگی استفاده از عینک آفتابی را تنها راه حل بدانید، اما راه‌ها‌ی دیگری هم برای از بین بردن آن وجود دارد.
مشتی آب به‌صورت بزنید. زدن آب سرد به‌صورت باعث تحریک جریان خون آن شده و مایع سریع‌تر جذب می‌شود.
روی چشم ضربه بزنید. زدن ضربه‌های آهسته بر پف‌کردگی پلک‌ها باعث پس رفتن مایع جمع شده در چشم می‌گردد. فقط از نوک انگشتان استفاده کنید و بسیار آرام ضربه بزنید.
چشم را خنک کنید. گذاشتن ماسک مخصوصی یا حتی یک قاشق چای‌خوری خنک برای چند دقیقه بر روی چشم به رفع پف‌کردگی کمک می‌کند.
از چای کیسه‌ای استفاده کنید. دو عدد چای کیسه‌ای مرطوب کرده و ۱۵ دقیقه بر روی چشم‌ها بگذارید. تانن موجود در چای پوست را می‌کشد و به رفع پف‌کردگی کمک می‌کند. اما عامل اصلی خنک آن است که تورم را کاهش می‌‌دهد.
مدر بخورید. اگر دچار احتباس آب شده‌آید، خوردن داروهای بدون نسخه مدر به رفع پف‌کردگری کمک می‌کند.
ضدحساسیت بخورید. اگر چشم‌هایتان علاوه بر پف‌‌کردگی قرمز، خارش‌دار و سوزش‌دار هم شده است، احتمالاً گرفتار حساسیت شده‌‌اید. خوردن داروی ضدحساسیت می‌تواند آن را برطرف کند.
سایه بزنید. در مواردی که پف‌کردگی ناشی از پیری است و برطرف نمی‌شود، زدن سایهٔ تیره از زیر ابرو تا تای بالای چشم و سایهٔ روشن از آنجا تا مژه‌ها پف‌کردگی را می‌پوشاند. روی پلک پائین سایهٔ کمی تیره‌تر از بالا بزنید.
- جلوگیری از پف‌کردگی چشم
زیر سر را بلند کنید. گذاشتن بالش بلند زیر سر سر را بالا نگاه داشته و از جمع شدن مایع در چشم جلوگیری می‌کند.
شب آب نخورید. هنگام رفتن به رختخواب فقط چند جرعه آب بنوشید، نه بیشتر.
نمک زیاد نخورید. خوردن غذاهای پرنمک در شب باعث پف‌کردگی چشم در روز بعد می‌شود. به‌جای نمک معمولی (کلرور سدیم) می‌توانید از نمک طبی (گلوتامات مونوسدیم) استفاده کنید.
کرم ضدچروک استفاده کنید. کرم‌های ضدچروک با متورم کردن چروک‌های اطراف چشم به رفع پف‌کردگی پلک کمک می‌کنند.
از بالش پر استفاده نکنید. اگر فکر می‌کنید به پر حساسیت دارید و هر روز صبح چشمانتان پف کرده است، از بالش‌های پنبه‌ای اسنفجی زیر سر بگذارید.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


دوشنبه 10 اسفند 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- به‌طور ناگهانی موهای نرم و سیاه بر روی صورت، گردن و بدن پیدا می‌شود.
- قاعدگی از بین رفته یا صدا کلفت شده است.

- پرموئی نشانهٔ چیست؟
پسران جوان از اینکه کرک‌های پشت لبشان به سبیل سیاه تبدیل شده است شادمانند. ولی وقتی همین اتفاق برای دختران می‌افتد، بسیار ناراحت می‌شوند.
البته برخی زنان (و مردان) به‌طور طبیعی بیشتر از دیگران مو دارند. اما اگر زنی هستید که به‌طور ناگهانی موهای تیره به جای کرک‌های نرم را می‌گیرد، احتمالاً نوعی عدم تعادل هورمونی در شما پیدا شده است. این عدم تعادل ممکن است کاملاً طبیعی باشد. وقتی یائسگی شروع می‌شود، موهای روی صورت، گردن، یا شکم تیره‌‌تر و ضخیم‌تر می‌شوند.
در یائسگی، تخمدان‌ها تولید هورمون استروژن خود را، که به‌طور طبیعی اثر تستوسترون را خنثی می‌کند، کم می‌کنند. تستوسترون هورمون مسئول تغییرات بلوغ مردان از جمله پیدایش مو روی صورت، است. گرچه تسوسترون به‌عنوان هورمون مردانه شناخته شده است، اما در زنان هم مقداری از آن تولید می‌شود. وقتی سطح استروژن زنان شروع به پائین آمدن کند، فعالیت تستوسترون آنها بالا می‌رود که عادی‌ترین نیتجهٔ آن پرموئی لب بالاست.
غیر از یائسگی، عوامل دیگری هم بر سطح تستوسترون بدن اثر گذاشته‌ و پرموئی ایجاد می‌کنند. زنان جوانی که رژیم غذائی سخت می‌گیرند نیز ممکن است دچار عدم تعادل هورمونی شوند، تا جائی که تخمک‌گذاری متوقف شده و تولید تستوسترون افزایش یابد. روی لب بالا یا هر جای بدن این زنان موهای زبر شروع به رشد می‌کنند.
به‌علاوه، برخی داروها، مثل استروئیدها و داروهای کنترل فشار خون، نیز ممکن است سطح تستوسترون را در بدن بالا ببرند.
غیر از پرموئی، معمولاً علائم دیگری نیز برای عدم تعادل هورمونی دیده می‌شود. فقدان قاعدگی، بزرگ شدن ماهیچه‌ها بدون تغییر در ورزش، و کلفت شدن صدا همه علائمی هستند که به شما می‌گویند نزد پزشک بروید.

- درمان پرموئی
حتی اگر موهای زبر ناخواسته هم درآمده باشند، امکان لطیف کردن مجدد پوست وجود دارد.
داروهایتان را کنترل کنید. اگر داروی استروئید یا داروی کنترل فشار خون می‌خورید، پرموئی خود را به پزشک اطلاع دهید. او ممکن است آنها را جایگزین کند.
اسپیرونولاکتون بخورید. اگر هنوز قاعدگی دارید، پزشک ممکن است اسپیرونولاکتون، برایتان تجویز کند. این دارو با کنترل مقدار تستوسترون از رویش موهای تازه جلوگیری می‌کند.
قرص ضدحاملگی بخورید. خوردن قرص‌های ضدبارداری تولید تستوسترون توسط تخمدان‌ها را سرکوب کرده و از رویش موهای تازه جلوگیری می‌کند. این قرص‌ها را با تجویز پزشک باید مصرف کنید.
هورمون درمانی کنید. اگر دچار یائسگی شده‌اید، در مورد درمان جایگزینی هورمون سئوال کنید. این درمان عدم تعادل استروژن - تستوسترون را تصحیح کرده و رویش موهای ناخواسته را مانع می‌شود.
موها را بردارید. درمان داروئی و هورمونی از رشد موهای تازه جلوگیری می‌کنند. اما باید موهای درآمده را هم از بین برد. اگر فقط چند موی پراکنده روی چانه، نوک پستان، یا بالای ابرو دارید، می‌توانید آنها را بکنید. اما این کار ممکن است ریشهٔ مو را تحریک کرده و رویش مجدد آن را باعث شود.
موها را بی‌رنگ کنید. سال‌هاست که زنان موهای پشت لب خود را بی‌رنگ می‌کنند. اما پیش از مصرف این مواد رنگ‌بر، برای اطمینان از تحریک نشدن پوست آنها را روی پوست بازوی خود آزمایش کنید. مواد رنگ‌بر را به ابروهای خود نزنید.
موها را بتراشید. بر خلاف آنچه که بیشتر زنان می‌ترسند، تراشیدن موهای اضافی باعث رشد سریع‌تر و زبرتر مو نمی‌گردد. برای به‌دست آوردن نتیجهٔ خوب، موهای روی پوست صورت، دست، یا پا را با کف صابون، روغن بچه، یا خمیر ریش نرم کرده و با یک تیغ تیز آنها را در خلاف جهت رویششان بتراشید. سپس پوست را بشوئید و مرطوب کننده بزنید.
موها را بکنید. کندن موها با موم بیشتر از تراشیدن آنها دوام می‌آورد و با تکرار آن پوست و موهای بعدی نرم‌تر می‌مانند. موم گرم موهای درآمده را گیر انداخته و آنها را می‌کند. موم سرد که بر روی نوارهای کاغذی گذاشته شده است، برای کندن مو از نواحی کوچک مناسب‌تر است. راه استفادهٔ بدون درد از موم را از آرایشگاه یاد بگیرید.
موها را بسوزانید. برای از بین بردن موهای هر جای بدن، به جز اطراف نوک پستان و چشم‌ها، می‌توانید از کرم‌های موبر استفاده کنید. موهائی که باز در می‌آیند کمتر زیر هستند، ولی این مواد شیمیائی ممکن است پوست را تحریک کنند. قبل از مصرف کمی از آن را روی پوست بازو امتحان کنید. اگر پوست قرمز نشود، کرم را روی موها بزنید و با پارچهٔ نرمی آن را پاک کنید. سپس پوست را برای جلوگیری از سوزش، با حوله‌ای مرطوب بپوشانید.
ریشهٔ مو را بسوزانید. سوزاندن ریشهٔ مو با برق تنها راه مطمئن عدم رویش مجدد آن است. در این روش، جریان برق به فولیکول ریشهٔ مو فرستاده شده و آن را تخریب می‌کند. برای از بین بردن تمام موهای ناخواسته باید چندین بار این کار تکرار شود. این روش ممکن است باعث زخم یا درد شود. بنابراین، حتماً به مراکز مجهز و مجاز برای این کار مراجعه کنید.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


جمعه 7 اسفند 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- پراشتهائی تمام فکر فرد را به خود مشغول می‌دارد و زندگی عادی را مختل می‌کند.
- فکر می‌کنید پراشتهائی شما غیر عادی است.

- پراشتهائی نشانهٔ چیست؟
وقت تماشای تلویزیون تا حد اشباع تنقلات می‌خورید؟ وقتی بیکار هستید یک ظرف سیب‌زمین سرخ کرده را می‌بلعید؟ و آنقدر می‌خورید که دیگر چیز دم دستتان باقی نماند؟
همه ‌می‌دانیم که هوس چیزی کردن با رساندن مزه آن به دهان ارضا می‌شود. اما بیش از حد خوردن به‌طور مداوم چیز دیگری است. به‌عبارت دیگر، گاهی پر اشتهائی ایجاد ناراحتی نمی‌کند و گاهی نیز غیرعادی می‌شود و نشان می‌دهد که برای سلامت جسم و روان مضر است.
بیشتر غذاهای مورد مصرف در پراشتهائی غنی از قند و چربی هستند. اینها نه به‌خاطر ارزش غذائیشان خورده می‌شوند، بلکه چون خوردن آنها راحت‌تر است و نیاز فرد را زود برطرف می‌کند. اما این نیازها چیست؟ گاهی منشأ روانی دارند. افسردگی، تنش روانی، و اختلال فصلی عاطفه (SAD) از علل پراشتهائی هستند. مبتلایان به SAD به‌علت کمتر قرار گرفتن در معرض آفتاب در زمستان زودرنج و افسرده می‌شوند.
علاوه بر منشأ روانی، پراشتهائی ممکن است نشاندهندهٔ تغییراتی در بدن باشد که نیاز به درمان طبی دارد. مثلاً بیماران مبتلا به مرض قند اغلب پراشتهائی مواد کربوهیدارت دارند. و برخی کمبودهای مواد مغذی بدن، مثل آهن، می‌توانند باعث پراشتهائی شوند.
برخی مردم بیشتر از دیگران مستعد پراشتهائی هستند. مخصوصاً کسانی که اختلالات تغذیه‌ای دارند بیشتر پراشتها می‌شوند.
زنان بهتر از مردان می‌توانند غذاخوردن خود را کنترل کنند. زنانی که دچار نشانگان پیش از قاعدگی (PMS) می‌شوند، می‌گویند که در قبل از شروع قاعدگی تحریکات چشائی برای برخی مواد غذائی دارند. این پراشتهائی را می‌توان به تغییرات ماهانه در حساسیت چشائی مربوط دانست.
اما پراشتهائی دوران بارداری به بعضی چیزها مثل ترشی و بستنی ناشی از چیست؟ چون تهوع اغلب با شروع آبستنی همراه است، دستگاه گوارش زن‌ باردار فقط برخی غذاها را تحمل می‌کند. بنابراین، او همیشه به‌دنبال چیزهائی است که بتواند تحمل کند.

- درمان پراشتهائی
در بسیاری موارد پراشتهائی موقتی و گذرا است. اما اگر نمی‌توانید جلو خوردن خود را بگیرید، راه‌های زیر را امتحان کنید.
خود را سرگرم کنید . پراشتهائی هنگام کسالت یا افسردگی روی می‌دهد. پس سرگرمیی برای خود بیابید، کتاب بخوانید، یا بهتز از همه، ورزش کنید. ورزش نه تنها فکر خوردن را از سر بیرون می‌برد، بلکه چربی اضافی بدن را نیز می‌سوزاند.
به‌طور منظم غذا بخورید. برنامه غذائی منظم با غذاهای مناسب در پیش گیرید. اگر رژیم غذائی دارید، نگذارید آنقدر گرسنه شوید که همه چیز بخورید. خوردن روزانهٔ قرص مولتی‌ویتامین نیاز بدن را به ویتامین‌ها و کانی‌ها برطرف می‌کند. خوردن ویتامین‌های گروه‌ B مخصوصاً در کنترل پراشتهائی مؤثرند.
زمان PMS خود را یادداشت کنید. دوران پراشتهائی ماهانهٔ خود را چند ماه یادداشت کنید تا نظم دوره‌ای آن را بیابید. اگر این پراشتهائی به قاعدگی مربوط باشد، به این ترتیب آن را خواهید دانست و بهتر کنترل خواهید کرد.
خود را عذاب ندهید. تسلیم شدن در برابر پراشتهائی اتفاقی چیزی عادی است و خودداری دائمی از خوردن، باعث خوردن بیشتر در دراز مدت می‌گردد. اگر گاهی هوس خوردن چیزی مثل بستنی می‌کنید، زیاد خوردن آن هم اشکالی ندارد.
نور درمانی کنید. اگر فکر می‌کنید دچار SAD شده‌اید، پزشک ممکن است نور درمانی برایتان تجویز کند. قرار گرفتن به اندازهٔ کافی در معرض نور پراشتهائی زمستانی شما را از بین می‌برد.
از پزشک کمک بگیرید. اگر فکر می‌کنید نمی‌توانید پراشتهائی خود را کنترل کنید، پزشک می‌تواند به شما کمک کند. اگر سابقهٔ بیماری‌هائی مثل مرض قند و فشار خون در خانواده‌ وجود داشته باشد، پزشک شما را از این بابت معاینه کرده و با کنترل آنها پراشتهائی را نیز کنترل می‌کند.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


سه شنبه 4 اسفند 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- بیش از چند هفته به خواب رفتن مشکل شده است.
- به‌خاطر نگرانی از بی‌خوابی، از رفتن به رختخواب دوری می‌شود.
-خستگی روزانه و ناتوانی در تنجام درست کار یا تمرکز بر چیزی وجود دارد.
- با دارو یا الکل به خواب می‌روید.
بی‌خوابی نشانهٔ چیست؟
هرکسی گاهی دچار بی‌‌خوابی می‌شود. اما بی‌خوابی هر شب چیز غیرعادی است. این بی‌خوابی تقریباً نشانهٔ یک بیماری جسمانی یا پریشانی هیجانی است.
ناراحتی‌های دردناک مثل التهاب مفاصل و نیز چیزی گذرا مثل خارش جائی از بدن هم می‌توانند مانع خواب شوند. یک مرافعهٔ خانوادگی شما را به جدال شبانه با بالش می‌کشاند، و درگیری‌های کاری به کشتی گرفتن با پتو می‌انجامد.
تغییر در برنامهٔ خواب منظم آهنگ زیست‌شناختی خواب را بر هم می‌زند. مثلاً تغییر نوبت کاری روزانه به شبانه یا با مسافرت با هواپیما به منطقه‌ای با اختلاف ساعت زیاد برنامهٔ خواب آرامش‌بخش را خراب می‌کند.
بی‌خوابی اغلب با بیدار ماندن‌ها شبانه، مثلاً ناشی از آسیب یا اختلالات کوچک هیجانی، شروع می‌شود. چند شب ‌بی‌خوابی به این صورت عادتی ایجاد می‌‌کند که به یک مشکل دراز مدت منتهی می‌گردد - فقط چرتی در روز یا شب می‌زنید و در طول شب یا به رادیو گوش می‌کنید یا مرتباً سریخچال می‌روید. پیش از اینکه متوجه شوید، این چیزها را برای خود عادتی می‌کنید که در نهایت به ‌بی‌خوابی رفتاری می‌انجامد.
تمام کارهائی را که اغلب مردم برای بهتر خوابیدن می‌کنند عملاً خواب را بدتر می‌کند. با این کارها مشکل اصلی برطرف می‌شود، اما بی‌خوابی باقی می‌ماند. فرد دچار عادت بی‌خوابی وحشتناکی می‌شود و از نزدیک شدن ساعت خواب به‌ هراس می‌افتد.
- درمان بی‌خوابی
اگر قبلاً خوب می‌خوابیدید، باز هم می‌توانید خوب بخوابید. اما انتظار معجزهٔ یک شبه رفع بی‌خوابی نداشته باشید. بدخوابی شما مدت‌ها طول کشیده تا به این حالت رسیده است و بهبود آن نیز تدریجی خواهد بود.
اگر خوابتان نمی‌آید، به رختخواب نروید. وقت خواب خود را یک یا دو ساعت به تأخیر بیندازید. یکی از بدترین چیزها رفتن به رختخواب در هنگامی است که نیازی به خواب ندارید. برخی افراد گاهی اصلاً احساس خواب نمی‌کنند، ولی فکر می‌کنند باید حتماً بخوابند. بعضی چیزها، مثل دراز کشیدن در تاریکی، گوش دادن به صدای چکه آب، و فکر کردن به بی‌خوابی، تنش روانی را زیادتر می‌کنند.
وقتی به رختخواب می‌روید، اگر ۲۰ دقیقه بعد از رفتن به رختخواب خوابتان نبرد، بلند شوید، از اتاق خواب خارج شوید، و سراغ چیز دیگری بروید. مثلاً ممکن است خوشتان نیاید، اما برنامه آخر شب تلویزیون را تا به آخر نگاه کنید.
خوب خوابیدن را یاد بگیرید. متخصصان فهرستی از توصیه‌ها برای خواب خوب دارند: از رختخواب فقط برای خوابیدن استفاده کنید؛ هر روز صبح در ساعت معینی و بدون توجه به شرایط مختلف بلند شوید؛ در طول روز چرت نزنید؛ هنگام عصر یا اول شب وزرش کنید؛ و گرسته به رختخواب نروید. کسانی که دچار بی‌خوابی هستند باید هر یک یا دو روز یکی از اینها را به برنامهٔ خود اضافه کنند تا به عادت خوب خوابیدن قبلی بازگردند.
ممکن است بگوئید همه اینها را انجام دادم، ولی نتیجه‌ای نگرفتم. باید باز هم همهٔ آنها را با هم تکرار کنید و فرصت دهید تا بدن خود را عادت دهید. هیچ‌گاه با نخوردن چای شب یا یک ساعت دیرتر به رختخواب رفتن بی‌خوابی از بین نمی‌رود.
دوش آب گرم بگیرید. گرفتن دوش آب گرم باعث شل شدن ماهیچه‌ها شده و شما را آماده خواب عمیق می‌کند.
آرامش داشته باشید. گفتگوی آرام و دلنشین یا ماساژ دادن ماهیچه‌ها تنش را آرام می‌کند. یوگا و ورزش‌های آرام کننده نیز مؤثرند.
از آفتاب کمک بگیرید. درمان با نور روشن می‌تواند آهنگ طبیعی خواب را، مخصوصاً در کسانی که نوبت کاری آنه عوض شده یا در مسافران هوائی فواصل زیاد، برگرداند. صبح‌ زود نیم ساعت در آفتاب قدم بزنید. این کار پیام آماده شدن برای کار روزانه را به بدن می‌فرستد و باعث بهتر شدن شبانه می‌گردد.
نصف شب چیزی نخورید. اگر بی‌خواب شده و از رختخواب بلند شدید، سیگار نکشید و سراغ یخچال هم نروید. هر کسی را اگر پنج شب بیدار کنید و سیگار و ساندویج به او بدهید، شب ششم خود به خود بر می‌خیزد و سیگار می‌خواهد.
دارو نخورید. پزشکان مایل به تجویز داروی خواب‌آور نیستند. مگر در موارد خاص ضربه‌های شدید، مثل مرگ یکی از عزیزان، آنهم گاه‌گاه، داروی خواب‌آور نخورید. اگر به این داروها عادت کنید تأثیر آنها کم شده و ترک آنها هم به بی‌خوابی شدید منجر می‌شود. به هر حال استفادهٔ طولانی این داروها کار درستی نیست، چون حاوی مواد اعتیادآور هستند.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


شنبه 1 اسفند 1388 :: نویسنده : اسکویی
- بوی پا نشانهٔ چیست؟
بوی بد پا گاهی آنقدر آزاردهنده است که مانند یک آلودگی محیطی به‌حساب می‌آید و حتی گاهی به شکست ازدواج منجر شده است. اما با تمام بدی آن، بوی پا چیز مهمی نیست و فقط علامتی پرکاری غدد عرق است. ترشح زیاد عرق پا محیط مناسبی برای رشد باکتری‌ها و قارچ‌ها فراهم می‌آورد. و زیادی باکتری‌ و قارچ نیز بوی نامطبوع پا ایجاد می‌کند.
دقیقاً معلوم نیست چرا در برخی افراد غدد عرق ترشح بیش از عادی دارند. و اعلب این عرق زیاد با عفونت باکتریائی یا قارچی همراه است.

- درمان بوی پا
کفش و جوراب را عوض کنید. عوض کردن مرتب کفش و جوراب شانس رشد و تکثیر باکتری‌ها و قارچ‌ها را کاهش می‌دهد. چند جفت جوراب و اگر می‌توانید یک جفت کفش اضافی با خود به محل کار ببرید و در طی روی آنها را عوض کنید.
پودر ضدقارچ بزنید. روزی دو بار کمی پودر ضدقارچ به پا بزنید تا کمتر عرق کند. و اگر پا عرق کرده باشد، آن را برای قارچ‌ها نامناسب می‌کند.
جوراب نایلنی بپوشید. بهترین پوشاک نخی هستند، اما برای رفع بوی پا جوراب نایلنی بهتر است، چون نمی‌گذارد عرق روی پا بماند. هرچه عرق کمتر باشد، قارچ و باکتری هم کمتر است.
از کفی‌های بوگیر استفاده کنید. کفی‌های ذغالی کفش می‌توانند بوی کفش را بگیرند. اما باید با جوراب نایلنی استفاده کنید، چون در غیر این‌صورت بو را فقط مخفی کرده‌اید. از بین بردن عرق نکتهٔ اصلی در از بین بردن بوی پا است.
کفش چرمی بپوشید. کفش‌های ساخته شده از مواد طبیعی مثل چرم بهتر از کفش‌های ساخته شده از مواد پلاستیک هستند و خروج گرما از آنها آسان‌تر صورت می‌گیرد.
غذای مناسب بخورید. در بعضی افراد خوردن غذاهای ادویه‌دار با ایجاد عرق تولید بوی پا می‌کنند. اگر شما هم در خوردن چیزهای تند افراط می‌کنید و نمی‌خواهید پایتان بو بدهد، مرتباً پاها را با دقت بشوئید.
پا را حمام چای بدهید. اسید تانیک، که در چای وجود دارد، بوی پا را از بین می‌برد. یک قوری چای درست کنید و بگذارید سرد شود. آنگاه، آن‌را در ظرفی ریخته و پاها را ده دقیقه در آن بگذارید. شستشوی بعدی پا با آب و صابون رنگ چای بر روی آن را از بین می‌برد.
شستشوی داروئی کنید. شستن دوبار در هفته پاها با محلول استات آلومینیوم در آب گرم برای رفع بوی پا مؤثر است.
از پشم برده استفاده کنید. در موارد عرق شدید پا، دور انگشتان را با قطعات کوچک پشم بره، که در بیشتر داروخانه‌‌ها وجود دارد، ببندید. این پشم رطوبت را خیلی خوب جذب می‌کند. اما باید روزی چند بار آن را عوض کنید.
ضد عرق بزنید. چون اصلاً بوی پا ناشی از عرق آن است، اگر بو زیاد نیست، استفاده از افشانه‌های ضدعرق بعد از شستن آن مؤثر است.
از کلرید آلومینیوم استفاده کنید. در موارد شدید بوی پا، برای استفاده از کلرید آلومینیم از پزشک خود اجازه بگیرید. این دارو ضدعرق است و گمان می‌رود غدد عرق را غیرفعال کند. برای نتیجهٔ بهتر، در اولین شبی که از آن استفاده می‌کنید، پاها را با کیسه‌ای نایلنی ببندید. بعداً یک‌بار در هفته دارو را بزنید و دیگر لزومی به بستن پا با نایلن نیست.
راه آخر را به‌کار بگیرید. اگر بوی پای شما با هیچ‌یک از راه‌های بالا از بین نرفت، راه‌حل آخر استفاده از افشانهٔ فرمالید - ۱۰ است. این ماده افشانهٔ ضدعرقی است که دارای فرمالدهید و نعناع است و برای از بین بردن بوی شدید پا ساخته شده است. این دارو فقط برای موارد شدید است و برای استفاده حتماً از پزشک خود اجازه بگیرید.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


جمعه 30 بهمن 1388 :: نویسنده : اسکویی

● آسیب های گرمایی
بدن انسان در حالت طبیعی با تعریق خود را خنك می‏كند. اما در شرایط خاصی مانند افزایش دمای هوا تعریق به تنهایی كافی نیست. در این حالت دمای بدن به سرعت بالا می‏رود و دمای بسیار بالا ممكن است به مغز و سایر ارگان‏های حیاتی آسیب برساند.
زمانی كه میزان رطوبت بالاست عرق نمی‏تواند به سرعت تبخیر شود لذا در آزاد كردن سریع گرما كمكی به بدن نمی‏كند. علاوه بر میزان رطوبت، شرایط خطرساز دیگر شامل: سن ( افراد مسن و كودكان كم سن ) ، چاقی، تب، كم آبی بدن، بیماریهای قلبی، بیماریهای ذهنی ، گردش خون ضعیف، آفتاب سوختگی و مصرف دارو و الكل می‏باشد.
بنابراین میزان فعالیت در تابستان، در محیط باز یا بسته باید متعادل باشد به گونه‏ای كه به مكانیسم‏های خنك كننده بدن كمك كرده و از بیماریهای ناشی از گرما پیشگیری نماید.
● خستگی گرمایی
خستگی گرمایی فرم خفیف بیماری ناشی از گرماست كه می‏تواند بعد از چندین روز تماس با گرمای شدید و عدم جایگزینی مایعات كافی رخ دهد. این حالت واكنش بدن به افت شدید آب و نمك موجود در عرق است.
گروهی از افراد كه بیشتر در معرض خستگی گرمایی هستند شامل افراد مسن ، افراد با فشار خون بالا و كسانی كه در محیط گرم، كار یا ورزش می‏كنند.
● علائم خستگی گرمایی
▪ تعریق زیاد
▪ رنگ پریدگی
▪ گرفتگی عضلات
▪ خستگی
▪ ضعف و بی حالی
▪ گیجی
▪ سردرد
▪ تهوع یا استفراغ
پوست ممكن است خنك و مرطوب باشد. نبض بیمار ضعیف و تند و تنفس سریع و سطحی است. اگر خستگی گرمایی درمان نشود ممكن است به سمت گرمازدگی پیشرفت نماید. در صورتی كه علائم شدید شوند یا بیمار مشكل قلبی یا فشارخون بالا داشته باشد نیاز به اقدام فوری پزشكی است.
● اقدامات مورد نیاز در خستگی گرمایی
۱) مایعات خنك و غیر الكلی بنوشید.
۲) استراحت كنید.
۳) دوش آب سرد یا حمام سرد بگیرید.
۴) محیطی با تهویه هوای مناسب داشته باشید.
۵) لباس‏های سبك و نازك بپوشید.
● گرمازدگی
زمانی كه بدن قادر نیست دمای بدن خود را تنظیم و كنترل كند گرمازدگی رخ می‏دهد در این حالت ممكن است در عرض ۱۰ تا ۱۵ دقیقه دمای بدن به ۴۱ درجه سانتی‏گراد و حتی بیشتر برسد. در صورتی كه گرمازدگی، اورژانسی درمان نشود می‏تواند باعث مرگ و ناتوانی دائمی شود.
● علائم گرمازدگی
نشانه‏های هشدار دهنده گرمازدگی متنوع بوده و بیشتر شامل موارد زیر است:
▪ افزایش شدید دمای بدن
▪ سرگیجه
▪ پوست قرمز، داغ و خشك ( بدون عرق)
▪ نبض تند و قوی
▪ گیجی
▪ تهوع
▪ كاهش سطح هوشیاری
● روشهای پیشگیری از آسیب‏های گرمایی
▪ به اندازه كافی آب بنوشید:
در هوای گرم بدون توجه به میزان فعالیت خود و قبل از اینكه تشنه شوید، میزان مایعات دریافتی را افزایش دهید. در خلال فعالیت سنگین در یك محیط گرم هر ساعت ۴-۲ لیوان مایعات خنك بنوشید.
مایعاتی كه كافئین، الكل یا مقادیر زیادی شكر دارند ننوشید زیرا باعث می‏شود حجم بیشتری از مایعات بدن خود را از دست بدهید. همچنین از نوشیدن مایعات خیلی سرد اجتناب كنید زیرا باعث كرامپ معده ( گرفتگی عضلات معده) می‏شود.
▪ نمك و املاح از دست رفته را جایگزین كنید:
تعریق زیاد باعث دفع نمك و املاح از بدن می‏شود. این مواد برای بدن ضروری هستند. بنابراین باید بسرعت جایگزین شوند.
▪ لباس مناسب بپوشید:
در فصل تابستان ، لباسهای آزاد و سبك با رنگ روشن ( كه اشعه آفتاب را منعكس كرده و به تعریق بهتر كمك می كنند ) بپوشید و توسط كلاه لبه دار و عینك آفتابی ، خود را از نور آفتاب محافظت نمایید. ۳۰ دقیقه قبل از خروج از منزل از كرم ضدآفتاب با SPF ( قدرت محافظت ) ۱۵ یا بیشتر استفاده كرده و آن را طبق دستور قید شده بر روی بروشور آن تمدید كنید.
▪ فعالیتهای خارج از منزل را به ساعاتی خنك در صبح و بعدازظهر محدود كنید.
▪ اگر به كار كردن یا ورزش در محیط گرم عادت ندارید، این فعالیتها را به آرامی شروع كنید و به تدریج آن را افزایش دهید.
▪ اگر در روزهای گرم تابستان ، رژیم غذایی بی‏نمك یا كم نمك دارید، با پزشك خود در این زمینه مشورت كنید.





نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 28 بهمن 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- هیج‌وقت احساس سیری نمی‌کنید.
- برای جبران پرخوری، مسهل می‌خورید یا خود را وادار به استفراغ می‌کنید.
- زیاد می‌‌خورید، ولی وزن کم می‌کنید.
- دچار افسردگی مزمن هستید.

- پرخوری نشانهٔ چیست؟
وقتی خسته‌‌اید، می‌خوابید. وقتی خوشحالید، می‌خندید. وقتی گرسنه‌اید، می‌خورید. وقتی گرسنه نیستید، می‌خورید. و وقتی بیدارید، باز هم می‌خورید.
ما اغلب از روی عادت چیز می‌خوریم، نه از روی گرسنگی. بسیاری وقت تماشای تلویزیون بی‌اختیار کلی چیزهای مختلف می‌خورند. و در سالن سینما صدای خوردن تنقلات لحظه‌ای قطع نمی‌شود. گاهی این عادت به وسواس تبدیل می‌شود.
کسانی که دچار پرخوری یا جوع هستند احساس کنترل خوردن را از دست می‌دهند و در یک وعده هزاران کالری می‌خورند. این مشکل اغلب در افرادی دیده می‌شود که بعد از شکست در یک رژیم غذائی اعتماد به نفس خود را از دست داده‌اند. بعد از مدتی، خوردن به‌صورت یک عادت در می‌آید که ترک آن مشکل است.
کسانی که سعی می‌کنند سیگار کشیدن را ترک کنند، اغلب دچار پرخوری می‌شوند. اینها عادت کرده‌اند که با دست و دهانشان کاری بکنند؛ بنابراین خیلی می‌خورند. یا با ریزه‌خواری سعی در مقابله با اثرات ترک نیکوتین دارند.
همچنین ریزه‌خواری علت پرخوری افراد دچار افسردگی است.
گاهی نه مشغله ذهنی، بلکه خود مغز عامل پرخوری است. کسانی که ماده شیمیائی سروتونین مغز آنها کم است اغلب کربوهیدرات زیاد می‌‌خورند. در موارد نادر، وجود تومور یا آسیب دیدن بخش هیپوتالاموس مغز احساس سیری را از بین می‌برد.
بیماری غدد هم می‌تواند باعث پرخوری شود. مثلاً پرکاری تیروئید با افزایش سوخت و ساز بدن گرسنگی را بیشتر می‌کند. و بیماری درمان نشده قند - که گرفتاری غده‌ لوزا‌لمعده است - سوخت بدن را تحلیل برده و بدن با بالا بردن اشتها سعی در جبران آن دارد.
برخی داروها اشتها را تحریک می‌کنند که به پرخوری می‌انجامد. مثلاً کورتیزون، که برای رفع التهاب مصرف می‌شود، در بالا بردن اشتها شهرت دارد. همچنین استروئیدها، آنتی‌بیوتیک‌ها، ضد افسردگی‌ها، و مسکن‌ها هم می‌توانند پرخوری به بار بیاورند.

- درمان پرخوری
وضع کسی که عادت به ریزه خواری دارد با کسی که در یک وعده هزاران کالری غذا می‌خورد و بعد بالا می‌آورد تفاوت دارد. اگر فکر می‌کنید پرخوری شما ناشی از عادت است نه گرسنگی، توصیه‌های زیر را به کار ببندید. اما اگر ناشی از یک اختلال جسمانی است، یا با وجود پرخوری وزن اضافه نمی‌کنید، حتماً نزد پزشک بروید، چون ممکن است دچار یک بیماری غده داخلی شده باشید.
غذای حجیم بخورید. خوردن غذاهای پرفیبر اشتها را زودتر ارضا می‌کند. با خوردن غلات سبوس نگرفته، میوه‌ها، و سبزیجات خود را سیر کنید.
ورزش کنید. ورزش منظم یکی از بهترین سرکوب کننده‌های اشتهاست. ورزش متناوب این اثر را ندارد، بنابراین از ورزش هفتگی این انتظار را نداشته باشید. ورزش منظم یعنی پنج تا هفت بار در هفته.
جای خوردن معلوم کنید. اگر عادت به خوردن در هنگام تماشای تلویزیون دارید، باید ارتباط بین خوردن و تلویزیون را قطع کنید. جای خاصی را برای خوردن معین کنید و فقط وقت خوردن غذا در آنجا بنشینید. وقتی غذایتان را خوردید، بلند شوید. در جای دیگری هم چیزی نخورید. به این ترتیب اشتهای خوردن را به مکان خاصی عادت می‌دهید.
قرص ضد اشتها بخورید. قرص‌های ضد اشتها اثر کمی در کنترل پرخوری دارند. اگر هم انرژی داشته باشند، بعد از مدتی از بین می‌رود و شما مجبور به خوردن بیشتر و بیشتر آن می‌شوید؛ و به‌تدریج دچار گرفتاری‌های فشار خون و بی‌نظمی قلب می‌شوید.
داروهایتان را کنترل کنید. اگر پرخوری به‌دنبال درمان با یک دارو شروع شده است، به پزشک اطلاع دهید؛ شاید دارو را تغییر دهد.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


یکشنبه 25 بهمن 1388 :: نویسنده : اسکویی

- آروغ زدن نشانهٔ چیست؟


بعد از پاک‌کردن یک بشقاب غذای خوشمزه آروغی می‌زنید که انگار کوهی را از سر دل خود برداشته‌اید. میزبان آن را نشانهٔ خوشمزّگی غذای خود می‌‌داند و معدهٔ شما از دست مقداری گاز یا کمی هوای بلع شده خلاصی می‌یابد.
وقتی چیزی می‌جوید یا جرعه‌ای فرو می‌دهید، هوا به درون دهان رفته و همراه با بلع وارد مری می‌شود. از اینجا دو امکان وجود دارد: یا هوا وارد معده می‌شود یا در ته مری مانده و سپس مانند حبابی در ته یک ظرف آب بالا آمده و از دهان خارج می‌شود.
ممکن است مقداری هوا در معده جمع شود و فرد آروغ نزند، اما اگر هوا در مری‌گیر کرده باشد احتمال آروغ بسیار زیاد است.
بلع هوا احتمالاً شایع‌ترین علت آروغ زدن است. آلرژی‌های غذائی و حساسیت به شیر و نیز کمبود اسید معده می‌توانند باعث آروغ زدن شوند.

- درمان آروغ زدن
آروغ زدن مشکلی برای سلامتی ایجاد نمی‌کند، فقط ممکن است نا به هنگام باشد، مخصوصاً وقتی که در میان جمع هستید. در اینجا را‌ه‌های کنترل آن گفته می‌شود.
کمتر هوا بخورید. گرچه دلیلی برای آروغ نزدن بعد از جویدن با دهان بسته وجود ندارد، اما بهتر است غذا را آهسته و با دقت بجوید. این کار به هضم نیز کمک کرده و هوای کمتری فرو می‌دهد.
عصبی نشوید. بعضی افراد هنگام عصبی شدن با انگشتانشان بازی می‌کنند. برخی دیگر هوای زیادی بلع می‌کنند، تا گلوی خشک شده را نرم کنند. سعی کنید راه دیگری برای رفع عصبانیت خود بیابید. مثلاً کمی ورزش یا پیاده‌روی کنید.


نوشابهٔ گازدار نخورید. نوشابه‌های گازدار چیز خوشمزه‌ای هستند، اما هوای فشرده شده در آنها گاهی باعث آروغ می‌شود. اگر نمی‌خواهید تا بعد از پایان مهمانی آروغ بزنید، نوشابهٔ بدون گاز بنوشید.
آدامس نجوید. جویدن آدامس باعث تشکیل بزاق بیشتر شده که با بلع آن هوا نیز خورده می‌شود.
با لیوان بنوشید. نوشیدن مایعات با نی یا بطری امکان مخلوط شدن هوا را با آنها زیاد می‌کند. با لیوان یا فنجان آب بخورید.
غذای هوادار نخورید. غذاهائی که بعد از پخت پف می‌کنند مقداری هوا در خود دارند و امکان آروغ زدن را زیاد می‌کنند.


رژیم غذائی خود را کنترل کنید. اگر هیچ‌یک از این کارها از آروغ زدن جلوگیری نکند، امکان وجود یک آلرژی غذائی یا حساسیت به شیر وجود دارد. حذف با دقت برخی غذاها از برنامهٔ غذائی به‌ یافتن علت آروغ کمک می‌کند. برخی از شایع‌ترین آنها عبارتند از شیر، تخم‌مرغ، گندم، ذرت، سویا، بادام زمینی، مرکبات، کوکاکولا، و شکلات.
بسیاری از مردم آلرژی غذائی دارند و وقتی غذای آلرژی‌زا را کنار می‌گذارند، مشکل آنها را رفع می‌شود. مثلاً اگر چند روز شیر نخورید، آروغ زدنتان متوقف می‌شود. به این طریق می‌توانید مشکل خود را بیابید. فقط از آن مطمئن شوید، مثلاً باز هم شیر بخورید، اگر آروغ دوباره شروع شد، باید منبع غذائی کلسیم‌دار دیگری به‌جای شیر مصرف کنید.


اسید معده را آزمایش کنید. اگر چند علت برای آروغ ‌زدن خود یافتید و نتوانستید آن را متوقف کنید، از پزشک خود بخواهید آزمایش هایدلبرگ انجام دهد. این آزمایش میزان اسید معده را اندازه می‌گیرد. در حالی که زیادی آن باعث زخم معده می‌شود، کم بودن آن باعث کند شدن هضم و آروغ زدن می‌شود.
اسید معده را بالا ببرید. اگر دچار کمبود اسید معده هستید، باید همراه با چند لقمهٔ اوّل غذای خود اسید وارد معده کنید. برای این کار قرص اسید کلریدریک را با تجویز پزشک خود مصرف کنید.





نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


جمعه 23 بهمن 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- بیش از دو هفته است که اشتها از بین رفته است.
- احساس خستگی، تغییر در حساسیت به مزه، یا درد در هر جای بدن وجود دارد.

- بی‌اشتهائی نشانهٔ چیست؟
اگر مثل بیشتر مردم هستید، از بین رفتن اشتها فرصت خوبی برای کاهش وزنتان است. (پوشیدن لباس‌های تنگ شدهٔ پارسال شما را وسوسه می‌کند.) اما اگر بی‌اشتهائی به‌جای چند روز هفته‌ها طول بکشد و به‌طور عادی باعث آب رفتن شما شود، این بی‌اشتهائی علت خاصی دارد.
کم خوراکی یا بی‌اشتهائی علامت شایعی است که می‌تواند علل مختلفی داشته باشد، که بسیاری از آنها اهمیت چندانی ندارند.
تقریباً تمام عفونت‌ها می‌توانند باعث بی‌اشتهائی شوند. مثلاً ویروس سرماخوردگی یا آنفلونزا ممکن است عامل آن باشد. یا علل جدی‌تری مثل سل، کم‌کاری غده تیروئید، بیماری‌های قلبی یا ریوی یا گرفتاری‌های کبدی داشته باشد.
متأسفانه یکی از شایع‌ترین علائم اخطار دهندهٔ اولیه سرطان بی‌اشتهائی است که معمولاً با تغییر در حساسیت به مزّه‌ها همراه است.
بی‌اشتهائی مقاومت بدن در برابر خوردن هر چیزی است که به فرایند بهبود کمک کند. با این همه، بیماری تنها علت کاهش اشتها نیست. گاهی چیزی که به‌دلیل خاصی خورده‌ای، مثل یک دارو، می‌تواند عامل آن باشد. آنتی‌بیوتیک‌هائی مثل اریترومایسین جوانه‌های چشائی را غیر فعال کرده و باعث کندی حرکت غذا در روده شده و احساس پری بعد از خوردن غذا را طولانی‌تر می‌کنند. تمام آمفتامین‌ها - که برای کاهش وزن تجویز می‌شوند - احساس گرسنگی را از بین می‌برند.
داروهای مسکن و ضد التهاب مفصل می‌توانند معده را تحریک کرده و باعث تهوع و برگرداندن غذا شوند. دیژیتالیس (که یک داروی قلبی است) و داروهای مدرّ (که مانع احتباس آب شده و فشار خون را پائین می‌آورند) نیز میل به غذا خوردن را کم می‌کنند.
گاهی چیزی غیرخوراکی مشکل‌ساز شده است. کمبودهای کلی تغذیه‌ای می‌توانند نیروی حیاتی یک اشتهای طبیعی را تضعیف کنند. مخصوصاً اشخاص مسن ممکن است گرفتار کمبود روی در رژیم غذائی باشند که می‌تواند جوانه‌های چشائی را از بین ببرد.
خود پیری بر روی اشتها تأثیر می‌گذارد. در اشخاص مسن، ساز و کار بدن آهسته می‌گردد، وزن ماهیچه‌ها کم می‌شود، و ضعف جسمانی مانع فعالیت است. در رأس آنها، کاهش احساس چشائی و ترشحات معدی قرار دارد که همه باعث بی‌اشتهائی می‌شوند.
گاهی نیز اتفاقی در زندگی بر اشتها تأثیر می‌گذارد. اگر اخیراً یک برنامه ورزشی را شروع کرده‌اید، ممکن است دچار بی‌اشتهائی شوید تا بدن خود را با نیازهای جدید تطبیق دهد.
به‌طور کلی، سلامت روانی نقش مهمی در اشتهای شما دارد. در هنگام گرفتاری طولانی، تنش روانی می‌توان شما را به پرخوری بکشاند. ولی فشارهای کوتاه‌‌مدت معمولاً اشتها را از بین می‌برند. افسردگی نیز در برخی افراد باعث بی‌اشتهائی می‌شود.
بی‌اشتهائی عصبی اختلالی است که در افراد مبتلا - معمولاً دختران جوان - تقریباً باعث ترک کامل غذا خوردن می‌شود. بیماران وسوسهٔ غذا خوردن دارند، ولی از ترس چاق شدن چیزی نمی‌خورند. برای آنها نخوردن از به اندازه خوردن راحت‌تر است.

- درمان بی‌اشتهائی
کمی بی‌اشتهائی جای نگرانی ندارد. اما اگر آخرین باری که از غذا خوردت لذت برد‌ه‌اید به یاد ندارید، باید سعی کنید عادت عادی خوردن را باز به دست آورید. در اینجا مواردی که باید به آنها توجه کنید گفته می‌شود.
به اندازه بخورید. اشتهای طبیعی دقیقاً چه‌گونه است؟ اشتهای طبیعی خوردن به اندازه‌ای است که وزن بدن را طبیعی نگاه می‌دارد.
اگر اشتهای طبیعی دارید، باید انواعی از غذاها را بخورید. اشتهای زیاد خوردن فقط گوشت اشتهای طبیعی نیست.
اگر مرتباً خود را وادار به خوردن می‌کنید، این علامت خوبی هم نیست.
ویتامین بخورید. خوردن روزانه مکمل مولتی ویتامین و کانی‌ه به باز شدن اشتهای کاهش یافته کمک می‌کند. و اگر کم خوردن شما باعث سوء تغذیه شده است، مواد غذائی اضافی آسیبی به شما نمی‌رساند. گاهی افراد مسن‌تر با خوردن روی کمکی اشتهای خود را باز می‌یابند. دربارهٔ لزوم خوردن روی با پزشک مشورت کنید.
داروهایتان را کنترل کنید. دربارهٔ احتمال اینکه داروهای مصرفیتان یا مقدار آنها باعث بی‌اشتهائی شده باشد سئوال کنید. پزشک ممکن است دارو را با داروهای دیگری که اشتها را از بین نمی‌برند عوض کند.
هرچه را که دوست دارید بخورید. اگر غذا خوردن لذت خود را از دست داده است، برنامهٔ غذائی خود را عوص کنید. ببینید کدام غذاها برایتان اشتهاآور است و از آنها بخورید. اگر فقط بستنی دوست داریو، هرقدر که می‌خواهید بخورید. ما رژیم غذائی ناسالمی را توصیه نمی‌کنیم، اما اگر بستنی تنها راه رساندن کالری مورد نیاز به بدن است، هر قدر که می‌خواهید بخورید. هدف بالا بردن ضریب اشتهاست.
حجم غذا را کم کنید. غذا را با حجم کمتر و دفعات بیشتر بخورید. معده شما غذای کمتر را بهتر می‌پذیرد.
آب زیاد بخورید. اگر برنامه ورزشی تازه‌ای شروع کرده‌اید، مهم‌ترین نیاز شما آب است. کم آبی بدن می‌تواند بی‌اشتهائی ایجاد کند. پیش از شروع تمرین و بالافاصله بعد از آن یک لیوان آب بنوشید. به‌علاوه، هر روز شش تا هشت لیوان آب بخورید.
نزد پزشک بروید. اگر بعد از دو هفته اشتهای خود را بازنیافتید، برای معاینه کلی پیش پزشک خود بروید. قبل از درمان باید اختلالات جسمانی تشخیص داده شود. شاید فقط به یک دوره درمان با آنتی‌بیوتیک برای از بین بردن یک عفونت خفیف نیاز داشته باشید.
سلامت روانی خود را بیازمائید. اگر افسرده هستید، داروهای ضد افسردگی تجویز شده توسط پزشک اشتهای شما را بر می‌گرداند. با بازگشت سلامت روانی اشتهای شما نیز باز می‌گردد.
از متخصص کمک بگیرید. بی‌اشتهائی عصبی معمولاً به درمان خانگی جواب نمی‌دهد و افراد مبتلا به آن باید در بیمارستان بستری شوند. معالجهٔ آن مشکل است و نیاز به درمان شدید روان‌شناختی و تغذیه‌ای دارد. ممکن است تغذیه اجباری از طریق تزریق درون سیاهرگی یا لولهٔ معدی لازم شود.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


پنجشنبه 22 بهمن 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- همراه با تجمع چرک گوش، درد یا کاهش شنوائی وجود دارد.
- تجمع چرک‌ گوش نشانهٔ چیست؟
وجود چرک گوش در گوش درونی نشانهٔ آن است که بدن مادهٔ مناسبی برای دور کردن مهاجمان گوش، مثل حشرات، عفونت، و کثافت می‌سازد.
اما تجمع چرک گوش در گوش داخلی معنی دیگری دارد، در بسیاری موارد، مقدار طبیعی آن‌را با گوش پاک‌کن پاک‌کرده یا به عقب پس رانده‌اید. این کار مثل گیر انداختن یک چوپ‌ پنبه در دهانهٔ بطری است. و فرایند جاری شدن چرک گوش را به خارج بسته‌اند. این چرک به‌تدریج زیاد می‌شود تا به نزدیک پردهٔ گوش برسد و گوش را کیپ می‌کند. هرچه دیرتر به داد آن برسید، سخت‌تر و ضخیم‌تر می‌شود.
چطور می‌فهمید که تجمع چرک گوش در گوش داخلی دارید؟ احتمالاً گرفتار خارش، خشکی، کمی درد، یا کاهش شنوائی می‌شوید.
گاهی نیز تجمع چرک گوش به‌علت پیچ‌خوردگی مادرزادی مجرای گوش است. در این حالت خمیدگی ظریفی در مجرای گوش جریان چرک گوش را به‌خارج دشوار می‌کند.
- درمان تجمع چرک‌ گوش
جلوگیری از تجمع چرک گوش یادگرفتن چه‌گونه پاک‌کردن گوش است.
چیزی در گوشتان فرو نکنید. پارچهٔ تمیز مرطوبی را روی انگشتان بیندازید و با آن تمام درون گوش خارجی را تمیز کنید. چرک گوش را فقط هنگامی که به خارج مجرای گوش می‌رسد پاک کنید. نباید قسمت‌های عمیق‌تر مجرا را دستکاری کرد. دقت کنید پارچه زیاد مرطوب یا صابونی نباشد. هم آب و هم صابون می‌توانید مجرای گوش را تحریک کرده و به درد آورند.
گوش را گرم کنید. یک بطری آب داغ را روی گوش گرفتار بگذارید. ظرف مدت کوتاهی چرک شروع به ذوب شدن می‌کند و خروج آن آسان می‌گردد.
از قطره استفاده کنید. قطره‌های بدون نسخه برای حل کردن چرک گوش وجود دارد. این قطره‌ها حاوی پراکسید کاربامید هستند. قطره‌ها را طبق دستور برچسب روی آنها به‌کار ببرید. اگر بعد از پنج روز نتیجه‌ای نگرفتید، نزد پزشک بروید.
- روش‌های پیشرفته‌تر پاک‌کردن چرک گوش
اگر با روش‌های بالا تجمع چرک گوش از بین نرود، پزشک از روش‌های دیگری برای آن استفاده می‌کند.
استفاده از آب. برخی پزشکان و پرستاران با وسیله‌ای تلمبه مانند جریان ضعیف آب را در گوش برقرار کرده و آن را پاک می‌کنند. اما هیچ‌گاه خودتان در منزل آن را انجام ندهید. این یک کار حرفه‌ای است و ممکن است پردهٔ گوش را پاره کنید.
استفاده از میله. بعضی پزشکان از میلهٔ مخصوص پاک‌کردن گوش استفاده می‌کنند.
استفاده از مکنده. اگر تجمع چرک گوش هنوز باقی باشد، پزشک از دستگاه مکندهٔ مخصوصی برای خارج کردن آن استفاده می‌کند. این وسیله طوری ساخته شده است که آسیبی به پردهٔ گوش وارد نمی‌کند.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


سه شنبه 20 بهمن 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- آبریزش بیش از دو روز طول کشیده و به درمان خانگی جواب نمی‌‌دهد.

- آبریزش چشم نشانهٔ چیست؟
هر بار که پلک می‌زنید چشم با اشک شسته می‌شود. اما تحریک چشم یا سر این شستشو را به یک جریان سیلابی تبدیل می‌کند. چشم در اثر درد عفونت سینوس، دود، باد، افتادن مژه در چشم، اشکال لنز، یا کار زیاد با کامپیوتر دچار آبریزش می‌شود.
خوردن چیزهای تند و ترش و افتادن چیزی روی پا نیز ایجاد اشک ریزش می‌کند. زیادی اشک بخشی از بازتاب دستگاه عصبی به وارد آمدن ضربه به بدن است. اگر زبانتان را بسوزانید یا پایتان را زخم کنید، اشک هم به‌عنوان بخشی از پاسخ درد به آسیب جاری می‌شود. تحقیقاتی هم دربارهٔ امکان تسریع التیام با اشک ریزش انجام شده است.
اشک ریزش زیاد همراه با قرمزی و خارش، علامت آلرژی است. مثلاً اگر به موی گربه حساسیت دارید و وارد اتاقی شوید که کرک گربه در آنجا وجود دارد، چشم‌ها شروع به آبریزش شدید می‌کنند. این بخشی از واکنش بدن به آزاد شدن موادی شیمیائی در بدن به‌نام هیستامین است که توسط آلرژی‌زاها تحریک می‌شود.
کمبود اشک هم خود باعث آبریزش شدید می‌شود. وقتی ترشح طبیعی اشک در اثر تغییرات سالمندی کاهش می‌یابد، سطح چشم می‌سوزد و خراش بر می‌دارد و چشم با آبریزش شدید به آن جواب می‌دهد.
گرفتاری‌ دیگر سالمندی شل شدن پوست و پلک پائین است که باعث دور شدن مجرای تخلیهٔ اشک از کره چشم می‌گردد. بدون این مجرای تخلیهٔ طبیعی، اشک بر روی گونه‌ها جاری می‌شود. بیماری لوپوس، که یک گرفتاری دردناک پوستی است، هم باعث افتادگی پلک پائین و سررفتن اشک می‌شود.
وارد آمدن ضربه به چشم یا عفونت پلک هم بافت چشم را ملتهب کرده و مجرای تخلیهٔ اشک را می‌بندد.

- درمان آبریزش چشم
داروی ضدحساسیت و اشک مصنوعی مصرف کنید. اگر آلرژی باعث آبریزش چشم شده است، خوردن یک داروی ضد حساسیت آن را بند می‌آورد. فراموش نکنید که این یک داروی خشک‌کنندهٔ ترشحات است و ممکن است دچار خشکی چشم شوید. پس، هر چند ساعت یک‌بار اشک مصنوعی در چشم بریزید.
عینک کناره‌‌‌دار بزنید. عینک‌هائی که دو طرف آنها نیز بسته باشد عبور جریان هوا بر روی چشم را کاهش می‌‌دهند.
به‌جای لنز عینک بزنید. گرد و غبار هوا می‌توانند به زیر لنزهای چشمی رفته و چشم را بخراشند. در روزهای دودمهی و پر از گرده هم لنز نزنید. چون این تحریک‌کننده‌ها چشم را قرمز و آبریزش را تشدید می‌کنند.
نزد پزشک بروید. اگر این کارها آبریزش را درمان نکند، احتمالاً دچار گرفتاری‌ جدی‌تری شده‌اید. بافت‌های عفونی شده و ملتهب مجرای تخلیهٔ اشک را مسدود می‌کنند. پزشک برای درمان آن آنتی‌بیوتیک مناسب تجویز می‌کند. و اگر این کار نیز مؤثر واقع نشود، با یک عمل جراحی ساده آن را باز می‌کند.
رجوع کنید به: قرمزی چشم.  آبریزش چشم



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


یکشنبه 18 بهمن 1388 :: نویسنده : اسکویی
- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- بوی بدن برای دیگران محسوس است و به رغم رعایت بهداشت، هر روز استشمام می‌شود.
- بو به قدری زیاد است که خود فرد متوجه آن می‌شود.
- بوی بدن شیرین یا غیر از بوی معمولی عرق است.
- هرگونه بوی بدن در دوران پیش از بلوغ باید به پزشک اطلاع داده شود.

- بوی بدن نشانهٔ چیست؟
کسانی که با انواع مختلف موجودات سر و کار دارند می‌دانند که بوی بدن انسان نیز مشخص کننده‌ٔ نوع او در سلسهٔ تکامی است. بوی بدن در میان حیوانات رایحه‌ای برای انتخاب جفت است، اما در دنیای متمدن امروز چیزی همتای بوی عطر یا خوشبو کننده به حساب نمی‌آیند.
تصور عامه در اینکه بوی بدن به‌علت وجود عرق است تا حدی درست است. بدن ما عملاً دو نوع عرق تولید می‌کند: اکرین که عرق روشن بی‌بوئی است که روی پوست تمام بدن ترشح می‌شود و نقش حیانی تنظیم دمای بدن را به‌عهده دارد، آپوکرین که ماده‌ای غلیظ‌تر است و از غدد نواحی زیر بغل و کشالهٔ ران ترشح می‌شود. عرق آپوکرین باقی‌ماندە‌ای از دوران انسان‌های اولیه است و کار خاصی انجام نمی‌دهد. این عرق نیز بدون پوست، ولی باکتری‌های روی سطح پوست برآن اثر کرده و حاصل عمل آنها همان بوی بدن است.
شدت بوی بدن برخی افراد آنها را نگران وجود گرفتاری‌های جسمانی می‌کند، اما در بیشتر موارد فقط ژنتیکی یا به خاطر رعایت نکردن بهداشت است. بیشتر اینها با غدد آپوکرین بزرگ‌تر و فعال‌تر به دنیا می‌آیند، یا در پاک کردن پوست خود از باکتری‌های تولید کنندهٔ بو سعی کافی نمی‌کنند.
بیمارئی که باعث بوی ناشی از عرق آپوکرین باشد وجود ندارد، ولی برخی بیماری‌ها ایجاد انواع دیگر بوی بدن می‌کنند. ناهنجاری‌های گوارشی بوی غیر عادی به پوست می‌دهند. پوست مبتلایان به دیابت و عفونت‌های ادراری نیز گاهی بوی شیرینی ‌می‌دهد. بیماری‌هائی مثل کمبود ویتامین C و حصبه هم با بوی غیر طبیعی پوست همراهند.
در دوران نوجوانی، بوی بدن علامت بلوغ است و غدد آپوکرین شروع به فعالیت می‌کنند. پیری و تغییرات سوخت و سازی هم فعالیت این غدد را بالا می‌برند. و بوی بعضی مواد غذائی تند (مثل سیر) سرانجام به منافذ پوست و سوراخ‌های بینی دیگران راه پیدا می‌کنند.

- درمان بوی بدن
راه مقابله با بوی بدن جلوگیری از تولید عرق آپوکرین، کاهش تعداد باکتری‌های مؤثر بر عرق، یا از بین بردن علت دیگر بو است. این چیزها را رعایت کنید تا خود و اطرافیانتان ببینید که بر بوی بد بدنتان غلبه کرده‌اید.
بدن را هر روز با صابون ضدبو بشوئید. استفاده از صابو‌ن‌های ضدباکتری موجود در داروخانه‌ها باکتری‌های تولید‌کنندهٔ بو را از بین می‌برد. کیسه کشیدن یا سائیدن پوست لزومی ندارد، چون صابون به صورت عادی آنها را می‌کشد. یک بار، و در صورت امکان دو بار، در روز بدن را با آن بشوئید. اگر این کار بو را از بین نبرد، صابون‌های قوی‌تری برای آنها وجود دارد.
از مواد باکتری‌کش استفاده کنید. اگر صابو‌ن‌های ضدباکتری مؤثر نشدند، نواحی بدبو را با پاک‌کننده‌های جوش، مثل موادی که دارای بنزوئیل پراکسید هستند، بشوئید، چون اینها خواص ضدباکتریائی قوی دارند. ولی مراقب باشید: استفادهٔ زیاد از این مواد ممکن است باعث خشکی و تحریک پوست شود. اگر این کار هم مؤثر واقع نشد، می‌توانید از کرم‌های ضدباکتری استفاده کنید.
پوست را تر و تمیز کنید. اگر می‌توانید، در طول روز زیر بغل را چند بار یا یک پارچه یا حولهٔ خیس پاک کنید. به این ترتیب، مواد بودار زیر بغل و بسیاری از باکتری‌های تولید کنندهٔ بو را از بین می‌برید.
از ضدبو استفاده کنید. ضدبوهائی که بدون نسخه فروخته می‌شوند در از بین بردن بوی بدن مؤثر هستند. به برچسب آنها توجه کنید؛ ضدبو باید دارای نمک‌های فلزی ضدباکتری (مثل آلومینیوم یا روی) برای کشتن آنها باشد. غلطک‌ها و میله‌ها بهتر از افشانه‌ها هستند و اثر طولانی‌تری دارند.
از ضد عرق استفاده کنید. ضدعرق‌های موجود در داروخانه‌ها تولید عرق آپوکرین را کم می‌کنند. این ضدعرق‌ها باید دارای کلریدرات آلومینیم و اغلب همراه با مواد ضدبو باشند.
ناحیهٔ بدبو را پودر بزنید. پاشیدن کمی گرد جوش شیرین، تالک، یا پودر بچه یا نشاستهٔ ذرت بر روی پوست زیر بغل یا اطراف بدن مقدار زیادی از بو را می‌گیرد.
لباس‌ها را مرتب بشوئید. لباس‌هایتان را با مواد شویندهٔ دارای مواد ضدبو بشوئید. اگر لازم می‌دانید، هنگام رفتن به مدرسه یا محل کار لباس‌های زیر را عوض کنید.
کمی الکل بمالید. به‌عنوان یک مراقبت اضافی، می‌توانید کمی الکل در طول روز به زیر بغل یا نواحی بودار که محل تجمع باکتری‌هاست بمالید تا آنها را از بین ببرد.
غذاهای تند و ادویه‌‌دار نخورید. خوردن زیاد مواد غذائی حاوی سیر، کاری، یا زیر ممکن است به پراکنده شدن بوی آنها (اغلب تا ۲۴ ساعت بعد از خوردن) از منافذ پوست منجر شود. اگر مؤثر است، کمتر از این غذاها بخورید.
موهای زائد را بتراشید. چون بوی زیر بغل در مردان بیشتر است، بهتر است موهای زیر بغل را بتراشید. این موها مقدار زیادی عرق در خود نگاه می‌دارند و مکان خوبی برای رشد باکتری‌ها هستند.



نوع مطلب : پزشكی و سلامت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :




( کل صفحات : 2 )    1   2   
درباره وبلاگ

علمی،فرهنگی،ورزشی،الکترونیک،ایران،اسکو،اس ام اس،جوک،ادبیات،شعر

مدیر وبلاگ : اسکویی
نویسندگان
نظرسنجی
سفر به کجا را بیشتر ترجیح میدهید







جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
قیمت طلا، ارز و سکه